หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สาปพระเพ็ง

สาปพระเพ็ง ตอนที่ 11

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 15 กันยายน 2556 22:27 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 11
        สาปพระเพ็ง ตอนที่ 11 (ต่อ)
       
       ในอดีต ที่บ้านอภิมุข เพชรดาเดินเข้าลงมา อภิมุขที่อยู่ในห้อง พอเห็นเธอก็มองด้วยสายตาเย็นชา
       "ทำไมแกยังไม่ไปจากบ้านนี้อีก พรุ่งนี้ฉันจะแต่งงาน ฉันสั่งไว้แล้วว่าแกกับไอ้หนึ่ง ต้องออกไปจากที่นี่ก่อนเจ้าสาวฉันจะมาอยู่"
       "พี่ดำจะให้เพชรกับตาหนึ่งไปอยู่ไหนละคะ"
       "ที่ไหนก็ช่างหัวพวกแกสิวะ ที่นี่จะเป็นเรือนหอของฉัน ฉันไม่ต้องการให้แกกับไอ้หนึ่งมาอยู่รกหูรกตาเมียฉัน ครอบครัวฉันไม่ต้องการเลี้ยงน้องสาวนอกไส้ ลูกคนใช้ กับไอ้เด็กปัญญาอ่อนอีกแล้ว"
       "ตาหนึ่งเป็นลูกพี่ดำนะคะ"
       "ฉันไม่นับไอ้เด็กเวรนั่นเป็นลูก แกรักมัน ก็เอามันไปเลี้ยงด้วยสิ ฉันจะให้เงินไปก้อนนึง จะไปอยู่ที่ไหนก็ไป แล้วไม่ต้องกลับมาขอเงินฉันอีก อย่าให้ครอบครัวฉันต้องขายขี้หน้าเพราะมีมันกับแก"
       เพชรดามองอภิมุขด้วยสายตาผิดหวัง เจ็บช้ำ แต่อภิมุขไม่สนใจเลย
       "ฉันจะให้แกสองแสน เอาไป แล้วอย่ากลับมาอีก"
       "ตาหนึ่งกับเพชรควรได้มากกว่านี้"
       อภิมุขรอยยิ้มเหยียดหยาม
       "แกจะเอาเท่าไหร่ 50 ล้านเหรอ สำหรับเศษชีวิตเน่าๆของแกที่ฉันเวทนาไปขุดออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า จำใส่กะโหลกแกไว้นะ เพชร เพราะฉันให้ที่กินที่นอน แกถึงยังมีชีวิตอยู่ได้จนทุกวันนี้ สำนึกไว้ว่าอย่ามาเรียกร้องอะไรจากฉันอีก"
       "แต่เพชรก็ควรมีสิทธิ์ในเงินมรดกบ้าง ยังไงเพชรก็ถือเป็นลูก"
       อภิมุขหันขวับมองเพชรดาด้วยแววตาโกรธจัด
       "แล้วพี่ดำก็อย่าลืมสิว่า เพชรไม่ได้เป็นแค่น้องสาว พี่ดำข่มขืนเพชร เพชรเป็นเมียพี่ดำ"
       เพชรดาเน้นทุกคำด้วยแววตาขมขื่น
       
       ในตึกร้าง สถบดีกับรัดเกล้ามอง เพชรดาสายตาขมขื่น พัทธยายืนมองอย่างเห็นใจพร้อมอยู่เคียงข้าง
       "มันเอาตัวฉันออกจากบ้านเด็กกำพร้า แล้วก็บังคับให้รับใช้ ให้สนองอารมณ์สนองตัณหามัน"
       
       อภิมุขเสียงเข้ม ชี้หน้าเพชรดาด้วยความโกรธ
       "ของเล่นเว้ย ของเล่น... แกไม่ใช่เจ้าของหัวใจชั้น กะอีแค่ชั้นระบายความใคร่ชั่วคราว ครั้งสองครั้งกับแกนั่นน่ะ เค้าเรียกว่าของเล่น ไม่ได้เรียกว่าพิศวาสหรอกนะ"
       อภิมุขเดินเข้าใกล้มาหาเพชรดาจ้องด้วยสายตาดูถูก เขาเอามือจับไปที่โคนขา เธอขืนตัว เขาเลื่อนมือขึ้นสูงใต้ชุดนอนของเธอ
       "แล้วหมาตัวเมียอย่างแก มันก็มีค่าแค่ไว้คอยบำเรอ"
       อภิมุขยิ้มเหยียดหยาม ดึงมือออกจากใต้ชุดนอนเพชรดา หันหลังจะเดินออกไป เธอมองจ้องอภิมุข ล้วงมือลงไปในกระเป๋าชุดนอนด้านขวา เอ่ยขึ้นด้วยเสียงเคียดแค้นอัดแน่น
       "ฉันไม่ใช่หมาตัวเมียที่แกจะสมสู่แล้วสะบัดทิ้งได้ง่ายๆ หมาบ้าตัณหาอย่างแก สมควรตาย"
       อภิมุขหันมา เห็นเพชรดาจ่อปืนไปที่ขมับซ้ายอภิมุข เขากำลังจะร้อง แต่เธอเหนี่ยวไก เสียงปืนดังขึ้น ปัง !!!
       
       ในตึกร้าง พัทธยากุมมือเพชรดา แววตามีแต่ความเห็นใจ สถบดีกับรัดเกล้ามองเธอด้วยสายตาผิดหวัง
       "ถึงคุณจะถูกพี่ชายข่มเหง แต่คุณไม่สิทธิ์ตัดสินให้เค้าตาย"
       "ก็ในเมื่อกฎหมายมันลงโทษคนสันดานชั่วไม่ได้ ฉันก็ต้องทำหน้าที่ผู้พิพากษาและเพชฌฆาต ถีบหัวมันลงนรก"
       เพชรดายิ้มไม่สะทกสะท้าน
       
       กระสุนทะลุขมับซ้ายอภิมุขมองตาค้าง ร่างเขากำลังจะทรุดฮวบลง เพชรดายกเท้าถีบกลางอก ร่างอภิมุขหงายไปนั่งลงที่เก้าอี้ หัวหงายไปด้านหลัง
       เพชรดามองปืนในมือ แววตากระด้าง ทั้งเจ็บแค้น ขมขื่น
       "แกมันเดรัจฉาน ข่มขืนน้องสาวตัวเอง จุดจบของสัตว์ชั้นต่ำอย่างแก มันก็ต้องมาจากมือฉัน"
       เพชรดาคลี่ยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน
       "พวกแกเอาทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉันไม่ได้ มันถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องครอบครองทรัพย์สมบัติทุกอย่างของตระกูลนี้ เจ้าของที่นี่ต้องเป็นฉันคนเดียวเท่านั้น"
       เพชรดายิ้มสะใจ พัทธยาก้าวเข้ามามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาเลือดเย็น
       
       สถบดีมองทั้งคู่ด้วยความเจ็บใจ
       "คนที่ร่วมมือวางแผนฆ่าอภิมุขมาตั้งแต่ต้น ก็คือแก"
       "ก็แค่ช่วยจัดฉาก สร้างหลักฐานเท็จในที่เกิดเหตุ ตำรวจฉลาดๆที่ไหนก็ทำได้"
       พัทธยาโอบไหล่เพชรดาไว้ด้วยความรัก
       "ฉันต้องทำเพื่อคนรักของฉัน เราสัญญากันว่าจะทำทุกอย่างเพื่อกลับมาอยู่ด้วยกันอีก"
       รัดเกล้า สถบดีมองพัทธยาและเพชรดาด้วยสายตาสมเพช
       
       ในบ้านอภิมุข เพชรดาแววตาสะใจส่งปืนให้พัทธยาซึ่งใส่ถุงมือยาง พัทธยาเช็ดปืนด้วยผ้า ลบรอยนิ้วมือเพชรดาก่อน แล้ววางปืนลงบนตักอภิมุข
       เพชรดามอง เห็นเขาจับนิ้วชี้มือซ้ายอภิมุขมาแตะที่โกร่งไกปืน บนตัก ให้เหมือนอภิมุขยิง ตัวเองตายด้วยมือซ้าย เขาถอยออกมามองศพ แล้วหันไปยิ้มกับเพชรดา
       สองคนสีหน้าพอใจกับแผนการปลิดชีวิตอภิมุข เพื่อเป็นเจ้าของทุกอย่าง
       
       สถบดีกับรัดเกล้ามองจ้องพัทธยากับเพชรดา
       "เป็นความซวยของอภิวัฒน์ที่แกทำทุกอย่างเพื่อส่งเค้าเข้าคุก แล้วให้คนรักฮุบมรดกทุกอย่างไว้คนเดียว"
       "พวกมันต้องชดใช้ราคาชีวิตของฉัน"
       เพชรดามองรัดเกล้า

สาปพระเพ็ง ตอนที่ 11
        "เธอไม่รู้จักความรักที่แท้จริงหรอก ถ้าเธอรัก เธอจะทำได้ทุกอย่าง"
        "ทุกอย่างที่คุณทำลงไป คือความเห็นแก่ตัว ความรักที่แท้จริง คือคุณต้องยอมเสียสละความสุขให้คนที่คุณรัก"
        รัดเกล้าสบตากับสถบดี พัทธยามองเหยียด
        "อุดมการณ์สูงส่ง น่าสรรเสริญ งั้นฉันจะช่วยให้แกสมหวังเอง เพราะความรักของแกมันจะซาบซึ้งมาก โชคดีที่แกสองคนเชื่อนิทานพันปีของนรสิงห์ ว่าเคยเป็นผัวเมียกันมา แกถึงได้สำนึกบาปที่ไม่สามารถรักษาชีวิตลูกของแกไว้ได้ ชื่ออะไรนะ.... ดาราอะไรสักอย่าง"
        พัทธยาหยิบเข็มฉีดยาออกมา สถบดีกับรัดเกล้ามอง
        "ก็เลยกินยากล่อมประสาทเข้าไป จนตัดสินใจกระโดดลงจากตึกนี้ เพราะคิดว่า ชาติหน้าจะได้เกิดมาคู่กันอีก" เพชรดาบอก
        พัทธยากับเพชรดาที่กำลังจะหยิบยื่นความตายให้สถบดีและรัดเกล้า
       
        ในบ้านนรสิงห์ เวลาเย็นต่อเนื่อง คทารัตน์กับวิวรรธน์สีหน้าร้อนใจ เดินเข้าหานรสิงห์ที่ยืนสีหน้าสงบ
        "คุณนรสิงห์อย่านิ่งเป็นหินแบบนี้สิคะ นี่มันก็ใกล้จะค่ำแล้ว รู้หรือเปล่าว่ารัดเกล้าหายไปไหน แล้วไม่ได้หายไปกับไอ้ผู้กองไผ่ใช่มั้ยคะ"
        "มันเป็นกรรม"
        "กรรมอะไรอีกล่ะครับ กรรมที่ผู้กองไผ่เกิดไปสงสัยเรื่องคุณเพชรขึ้นมาหรือเปล่า" วิวรรธน์ถาม
        "อะไรนะ สงสัยเรื่องคุณเพชรดาน่ะเหรอ ไม่เห็นแกเล่าให้ฉันฟังเลย"
        "ผู้กองกับผมกำลังรื้อสำนวนคดีนี้มาดูใหม่อีกที หลังจากไปบ้านเด็กกำพร้า"
        "กรรมมันคือลูกโซ่ ร้อยห่วงกันมาตั้งแต่อดีต มาถึงปัจจุบันส่งต่อไปอนาคต ถ้าจะตัดห่วงกรรมตั้งแต่อดีต แต่ไม่รู้อดีตเลย มันจะตัดได้ยังไง"
        "อดีตของใครคะ คุณเพชรดา หรือ ว่าผู้กองพัทธ์"
        คทารัตน์มองจ้องคาดคั้น วิวรรธน์เอะใจ รวบรวมทุกอย่างในสมองแล้วถามขึ้นทันที
        "คุณนรสิงห์กำลังจะบอกว่า สองคนนี้เกี่ยวกับเรื่องที่ผู้กองไผ่ น้องเกล้าหายตัวไป"
       
        สถบดีกับรัดเกล้ายืนอยู่ริมดาดฟ้าบนตึกร้าง พัทธยากับเพชรดายืนจ่อปืนหลังไผ่กับรัดเกล้าคนละกระบอก พัทธยาจะปักเข็มยากล่อมประสาทลงไปที่คอ สถบดีสะบัด ดิ้นรน เข็มหลุดจากมือตกพื้น พัทธยาล็อกคอไผ่ทันที
        "ถ้าแกคิดจะสู้ รัดเกล้าจะตายก่อนแก"
        เพชรดาแววตาจริงจัง จ่อปืนที่หลังรัดเกล้า 2 ผู้กองมองหน้ากัน
        "แกจะฆ่าฉันก็ได้ แต่ปล่อยรัดเกล้าไป" สถบดีต่อรอง
        "แล้วมันก็กลับมาทำลายความสุขของฉันกับพัทธ์น่ะเหรอ" เพชรดาว่า
        "ไม่มีใครเชื่อหรอกว่า เราสองคนจะยอมตายพร้อมกัน"
        รัดเกล้าพยายามพูดถ่วงเวลา พัทธยาหัวเราะ
        "กว่าจะพิสูจน์ได้ ฉันกับเพชรก็จะไปตั้งต้นชีวิตใหม่ที่เมืองนอกแล้ว"
        "จับมือกันเดี๋ยวนี้" เพชรดาสั่ง
        สองคนยิ้มให้กันอย่างไม่กลัวตาย แล้วยื่นมือมาจับกันไว้
        "ไม่ต้องกลัวนะ เกล้า"
        "เกล้ามีคุณ เกล้าไม่เคยกลัวเลยค่ะ"
        พัทธยากับเพชรดามองอย่างสมเพช
        "ถ้าแกรักกันมาตั้งแต่พันปีก่อน ก่อนจะหมดลมหายใจก็ขอบใจฉันสองคนด้วยนะ ที่ช่วยทำให้ความรักของแกเป็นรักนิรันดร์" เพชรดาบอก
        "ความรักของฉันกับเกล้า เป็นรักที่บริสุทธ์ ไม่เคยทำร้ายใคร"
        "งั้นแกก็ลงนรกไปกับความรัก ความเสียสละ ความดีที่แกเชื่อถือเถอะว่ะ เพราะมันจะได้ช่วยให้ฉันกับเพชรได้ใช้ชีวิตอยู่บนสวรรค์ เจอกันในอีกพันปีข้างหน้านะเพื่อน"
        สถบดีกับรัดเกล้ากุมมือกันแน่น พัทธยากับเพชรดาขยับเข้าใกล้ยื่นมือไป ผลักร่างไผ่กับรัดเกล้าอย่างแรง
       
        สิงห์หลับตาลงรวบรวมพลังทั้งหมด วิวรรธน์กับคทารัตน์มองรอบตัวนรสิงห์ที่มีพลังสีแดงแผ่กระจายออกมา สว่างวาบเจิดจ้าไปทั้งห้อง
       
        ที่ขอบตึกดาดฟ้า สถบดีกับรัดเกล้าร่างโงนเงนกำลังจะตกลงไป แสงสีแดงพุ่งจากกลางอากาศ วาบเข้ามาในเวลาโพล้เพล้ เมื่อใกล้แสงแดดจะหมด แสงนั้นสาดเข้าปะทะ ดันร่างทั้งสองให้ค้างไว้ก่อนจะร่วงลงมา
        พัทธยา กับ เพชรดามองตะลึง ยังไม่ทันตั้งตัว แสงสีแดงก็ม้วนพุ่งเข้า ผลักสองคนอย่างแรง
       จนกระเด็นกลิ้งไปกับพื้น ปืนหล่นจากมือทันที
       
        คทารัตน์กับวิวรรธน์มองแสงสีแดงรอบตัวนรสิงห์เปล่งพลังสว่างจ้ายิ่งกว่าเดิม
       
        แสงสีแดงผลักร่างทั้งสองอย่างแรงจนกระเด็นพ้นจากขอบตึก จนสลบอยู่อีกด้าน พัทธยากับเพชรดากลิ้งไปอีกทาง ร่างอัดกระแทกผนังอย่างแรง ปืน 2 กระบอก ตกอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้ง 2 คู่ที่สลบแน่นิ่งอยู่ แสงสีแดงล้อมรอบร่างคนทั้ง 4 ไว้
       
        คทารัตน์กับวิวรรธน์ยืนตะลึง ทั้งห้องถูกห้อมล้อมด้วยพลังสีแดง นรสิงห์กำลังสะกดทุกคนไว้ด้วยกันอีกครั้ง
        "จงกลับไปสู่อดีตที่เจ็บปวดสูญเสีย จงมองให้เห็นความล่มสลาย หายนะครั้งสุดท้ายที่กำลังรอทุกคนอยู่"
        แสงสีแดงวาบสว่างดึงทุกคนกลับไปเห็นอดีตช่วงที่สำคัญที่สุด
       
        บริเวณสระบัวทางเข้าตำหนัก มรันมาเดินเข้าหาติสสาด้วยความสงสัย
        "ทำไมพี่ชายไม่เอายาแก้พิษจากนรสิงห์มาให้ลูก"
        ติสสาแววตากดดัน
        "นรสิงห์มันต้องการอะไร"
        "อย่างเดียวที่มันต้องการแลกกับยา คือ ศรีพิสยา"
        มรันมานิ่งเครียด
        "มันจะให้พี่ชายเป็นคนทรยศบ้านเมือง"
        มรันมาสะอื้นออกมา เมื่อรู้ว่าสิ่งที่นรสิงห์ขอแลกนั้นเป็นสิ่งที่ติสสาไม่มีทางยอม ติสสาสวมกอดเมียรักไว้แน่น
        "น้องน้อย ไม่ใช่พี่ชายจะไม่รักลูก แต่พี่ชายมีหน้าที่ปกป้องศรีพิสยาทั้งหมด"
        "แล้วลูกล่ะ ดาราน้อยเป็นคนที่พี่ชายต้องปกป้องมากที่สุดในฐานะพ่อ"
        "พี่ชายรู้... หัวใจของเราคือดาราน้อย"
        "น้องน้อยจะไปหานรสิงห์"

สาปพระเพ็ง ตอนที่ 11
        มรันมาดิ้นรน ติสสาดึงกอดรั้งเมียไว้แน่น
        "ให้น้องน้อยต้องตายต่อหน้ามันเพื่อแลกกับยาแก้พิษ... น้องน้อยก็ยอม"
        "อย่าไปน้องน้อย นรสิงห์มันต้องการให้เป็นแบบนี้"
        "มันต้องการศรีพิสยา ก็ต้องยกกองทัพเข้ามาสู้อย่างทหาร ทำไมถึงมาเอาชีวิตเด็กตัวเล็กๆเป็นเครื่องต่อรอง"
        "เพราะมันต้องการฝ่าพลังผีนาถผีฟ้าผ่านกำแพงเมืองเข้ามาให้ได้"
        ติสสาเอ่ยอธิบาย
        "เพื่อความปลอดภัยของทุกคน เจ้าปรันมาสั่งให้ย้ายขวัญเมือง ที่รวมพลังแห่งศรีพิสยา มาอยู่ที่จิตพี่ชายกับเจ้านางจันทเทวี ถ้าขวัญเมืองในตัวพี่และเจ้านางแตกเมื่อไหร่ กองทัพนรสิงห์จะทำลายศรีพิสยาจนย่อยยับ"
        มรันมาแววตาปวดร้าวกับความทุกข์เรื่องลูกเหนืออื่นใด
       
        ในท้องพระโรง เวลาเย็น จันทเทวีคุกเข่าลงตรงหน้าเจ้าปรันมา นันทวดียืนมองอยู่ด้านหลัง
        "น้องจะรักษาขวัญเมืองในตัวไว้ให้ดีที่สุด"
        ปรันมาดึงน้องสาวขึ้นมาด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ
        "รักษาหัวใจศรีพิสยาในตัวน้องไว้ จันทเทวี หน้าที่ของขัตติยราชคือต้องคิดถึงประชาชนพลเมืองทุกคนก่อนความสุขส่วนตัว"
        จันทเทวีกอดพี่ชายด้วยรอยยิ้ม ปรันมามองสั่งเมฆา มารุตและนันทวดี
        "เมฆา มารุต ปกป้องเจ้านางยิ่งชีวิต นันทวดี ข้าฝากน้องสาวด้วย"
        "ข้าจะดูแลเจ้านางยิ่งกว่าชีวิตข้า"
        เจ้าปรันมาส่งจันทเทวีให้นันทวดี เมฆา มารุตเดินนำทั้งสองคนออกไป ปรันมานั่งลงบนบัลลังก์ สีหน้าเปลี่ยนเป็นกังวลถึงเหตุการณ์ร้ายที่กำลังเกิดขึ้น
        "ติสสา จิตเจ้าผูกพันชะตากรรมของศรีพิสยาไว้ทั้งหมด ขอให้ข้าเชื่อใจเจ้าได้ เหมือนที่ข้าเชื่อมั่นในหัวใจตัวเอง"
       
        ติสสากอดมรันมาที่พยายามดิ้นรนจะออกไปขอร้องนรสิงห์
        "เราต้องมีทางรักษาดาราน้อย" ติสสาบอก
        "ทางไหน พี่ชายก็เห็น ดาราน้อยทรุดลงทุกวัน หรือพี่ชายจะปล่อยให้ดาราน้อยทรมานไปจนตาย พี่ชายเป็นทหาร พี่ชายทนได้ แต่น้องน้อยเป็นแม่ น้องน้อยทนไม่ได้"
        "น้องน้อย... พี่ชายก็มีหัวใจของพ่อ"
        "แต่พี่ชายกำลังเห็นแก่คนอื่นมากกว่าลูก"
        "น้องน้อยกำลังกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว คนอื่นที่น้องน้อยพูดถึงคือพลเมืองศรีพิสยาทุกคน รวมทั้งเจ้าปรันมา แล้วก็น้องน้อย เราจะเสียศรีพิสยาไปไม่ได้ ที่นี่จะต้องเป็นแผ่นดินที่ดาราน้อยได้เติบโต ภูมิใจในอิสระเสรีไม่ตกเป็นทาสของนรสิงห์"
        "น้องน้อยไม่อยากฟัง น้องน้อยต้องการแค่ยาแก้พิษให้ลูก น้องน้อยทนกอดลูกที่ไร้ลมหายใจไม่ได้ ถ้าพี่ชายไม่เอายาแก้พิษมาให้ดาราน้อย ก็อย่ามาให้น้องน้อยเห็นหน้าอีก"
        มรันมาผลักติสสาออกไปอย่างแรง
        "ออกไป"
        ติสสามองมรันมาที่น้ำตานองหน้า กรีดร้องขับไล่ไสส่ง แล้วจำต้องถอยออกไป ความทุกข์ในใจของแม่ไม่อาจบรรเทาลงได้เลย
       
        เวลากลางคืน ติสสาเดินมาทรุดลงหน้าบันไดเขตพระราชฐาน แววตาเจ็บปวด ทุกข์ทรมานกับการตัดสินใจ ติสสาเงยมองจันทร์นวลบนฟ้า
        "พระเพ็งช่วยดาราน้อยด้วย ข้ารักดาราน้อยเหมือนดวงใจ แต่ศรีพิสยาก็เป็นชีวิตข้า อย่าบังคับให้ข้าต้องเป็นคนทรยศแผ่นดิน"
        ติสสาทรุดลงอ้อนวอนด้วยจิตใจปวดร้าว
       
        เช้าวันใหม่ ที่กระโจม นรสิงห์มองไกล สุเลวินยืนใกล้ สีหสาถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากรอคอยอีกแล้ว
        "ติสสา มันจะแข็งแกร่งไปได้สักแค่ไหน"
        "ไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดดาราน้อยที่จะทำให้ติสสาเป็นคนทรยศ เสียงอ้อนวอนร้องไห้ของคนเป็นแม่อย่างมรันมา จะบีบบังคับใจแข็งแกร่งติสสาลงจนได้"
        "แต่พวกศรีพิสยายึดมั่นในความรัก ความเสียสละให้แก่กัน"สุเลวินบอก
        "มันไม่มีหรอก คนที่จะหวงแหนแผ่นดิน จนยอมสละชีวิตลูก" สีหสาบอก
        "ในสงคราม ทุกอย่างคืออาวุธ ข้าจะสั่งสอนพวกศรีพิสยา โดยเฉพาะไอ้ปรันมาว่า การเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ มันต้องศรัทธาในพลังอำนาจเท่านั้น"
        สีหสา สุลเวินยิ้มกับนรสิงห์ด้วยความลำพองใจกับชัยชนะที่อยู่แค่เอื้อม
       
        ในท้องพระโรง เวลากลางวัน ติสสาทนั่งนิ่ง สีหน้าครุ่นคิดกดดัน ปรันมาเดินเข้ามาเห็นสีหน้า ก็มองด้วยสายตาพิจารณา
        "มีอะไรที่ข้าจะทำให้เจ้าหายทุกข์ได้บ้าง"
        "เจ้าปรันมา"
        ปรันมายิ้ม แตะลงที่ไหล่ติสสาอย่างปลอบใจ
        "ข้าฝากหัวใจศรีพิสยาไว้ที่เจ้า ไม่ใช่เพราะข้าต้องการความเสียสละจากทหาร แต่ข้าเห็นเจ้าเป็นเหมือนน้องชาย ข้ารักและไว้ใจเจ้าเท่ากับที่ไว้ใจตัวเอง ความทุกข์ของเจ้า ถ้าข้าช่วยแบ่งเบาได้บ้าง ข้าก็เต็มใจ"
        ติสสามองปรันมาด้วยสายตาซาบซึ้ง ในใจยิ่งกดดัน
        "ดาราน้อยอาการทรุดลง"
        "ข้าจะเข้าไปวิหารหลวง สิ่งศักดิ์สิทธิ์ต้องได้ยินคำอธิษฐานของข้า พระเพ็งต้องช่วยคนดีอย่างเจ้า"
        ปรันมายิ้มให้กำลังใจ หันหลังเดินออกไป ติสสามองตามด้วยความสับสน
       
        ในห้องนอน มรันมามองดาราน้อยที่นอนแน่นิ่ง กาหลงเช็ดตัวลดไข้ พินทุคอยเฝ้ามองอยู่ ติสสาเดินเข้ามา แล้วสั่งพินทุ กาหลง
        "เจ้าสองคนออกไปก่อน"
        พินทุ กาหลงเดินออกไป มรันมารีบเข้ามาหาติสสา
        "พี่ชายได้ยาแก้พิษมาแล้วใช่มั้ย"
        "น้องน้อย"
        ติสสาพูดไม่ออก จับไหล่มรันมาไว้ มรันมามองแววตาติสสาแล้วสะบัดตัวออกห่าง
        "น้องน้อยบอกแล้วว่า อย่ากลับมาอีก ถ้าไม่มียาแก้พิษมาให้ดาราน้อย"
        "พี่ชายทรยศความไว้ใจของเจ้าปรันมาไม่ได้"
        "แล้วลูกล่ะ พี่ชายทนดูลูกหมดลมหายใจไปต่อหน้าต่อตาได้ใช่มั้ย"
        "เราจะหาทางรักษาดาราน้อย"
        "ทางไหน ที่ผ่านมาหมอที่เก่งที่สุดยังหาวิธีแก้พิษไม่ได้"
        มรันมาสีหน้าร้อนรน
        "น้องน้อยจะไปหาเจ้าปรันมา จะไปบอกเรื่องยาแก้พิษ เจ้าปรันมาต้องเอามันมาจากนรสิงห์ให้ได้"
        มรันมาพุ่งออกไปทันที ติสสาคว้าตัวไว้ไม่ทัน
        "น้องน้อย อย่าไป"
        ติสสาหันหลังวิ่งเร็ว ตามออกไปทันที

สาปพระเพ็ง ตอนที่ 11
        มรันมาวิ่งเร็วมายังสระบัวในเขตพระราชฐาน ติสสาตามมาด้านหลัง
       "น้องน้อย อย่าไป"
       ติสสาพุ่งเข้ารวบตัวมรันมาไว้
       "ปล่อย พี่ชาย น้องน้อยต้องไปบอกเจ้าปรันมา"
       "น้องน้อย ฟังพี่ชาย"
       มรันมาน้ำตานองหน้า มองติสสา
       "ไม่มีอะไรที่นรสิงห์มันต้องการนอกจากศรีพิสยาทั้งหมด ถ้าน้องน้อยบอกเจ้าปรันมา ก็เท่ากับบีบให้เจ้าปรันมายกศรีพิสยาให้นรสิงห์ เพราะเจ้าปรันมาจะต้องเห็นแก่ชีวิตดาราน้อย"
       ติสสากอดมรันมาไว้
       "พี่ชายรู้ว่ามันทรมานแค่ไหน แต่ศรีพิสยาเป็นชีวิตของเรา ของทุกคน เมื่อไหร่ที่นรสิงห์เข้ามาที่นี่ได้ มันจะทำลายความดีงามที่ศรีพิสยาสั่งสมมา เลือดศรีพิสยาทุกคนจะไหลนองแผ่นดิน น้องน้อย... เราจะยอมให้คนเลวกระหายอำนาจปกครองทุกชีวิตอย่างนั้นหรือ"
       "แต่น้องน้อยก็ปล่อยให้ลูกตายไม่ได้เหมือนกัน"
       "พี่ชายรู้ เจ้าปรันมากำลังพาตัวหมอจากทั่วทุกแคว้นมารักษาดาราน้อย"
       ติสสาเอื้อมมือปลอบระโลมซับน้ำตาให้มรันมาแผ่วเบา
       "อดทนอีกหน่อยเถอะ น้องน้อย อดทนให้สมกับการเป็นสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ ชาวศรีพิสยาทุกคนจะจดจำความอดทน เสียสละครั้งนี้ของเจ้านางมรันมา"
       มรันมาสะอื้น ติสสากอดเมียไว้แน่นด้วยความทรมานใจไม่น้อยกว่ากัน
       
       ในตำหนักเจ้านาง อินยาเดินไปเดินมาด้วยความอยากรู้ เอ่ยขึ้นกับปันแสง
       "เราจะต้องทนอยู่ในสภาพนักโทษจองจำไปอีกนานเท่าไหร่ ปันแสง ทำไมมันถึงไม่มีข่าวอะไรเลย ดาราน้อยมันตายไปหรือยังก็ไม่รู้"
       "เงียบแบบนี้ หรือพวกนรสิงห์มันเปลี่ยนใจใช้แผนอื่นไปแล้ว เขตติดต่อทุกด้านก็ปิดหมด พวกมันจะลอบเข้ามาเหมือนแต่ก่อน ไม่ได้อีกแล้ว"
       "ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่ควรจะเก็บตัวรอฟังข่าวอยู่ที่นี่ เวลาที่มีแต่ความทุกข์อย่างนี้ ติสสา มรันมามันควรจะได้กำลังใจจากเรา"
       อินยาเดินเชิดออกไปก่อน ปันแสงตามไปทันที
       
       ติสสาประคองมรันมาไว้ เอ่ยปลอบประโลมจิตใจบอบช้ำ
       "ดาราน้อยคือของขวัญที่พระเพ็งประทานให้กับชีวิตเรา ดาราน้อยจะต้องกลับมาวิ่งเล่น กลับมาหัวเราะ เรียกพ่อจ๋าแม่จ๋าได้เหมือนเดิม"
       มรันมาสะอื้นมอง
       "พี่ชายอย่าหลอกน้องน้อย"
       "ชั่วชีวิตนี้ พี่ชายไม่เคยหลอกน้องน้อย"
       ติสสากอดไว้แน่น พยายามเกลี้ยกล่อมให้มรันมาอดทน
       "เชื่อพี่ชายเถอะ ถ้าชีวิตพี่ชายไม่มีน้องน้อยกับลูก พี่ชายก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน"
       "น่ายกย่องความรักบริสุทธิ์"
       ติสสา มรันมาหันไปมอง เห็นอินยากับปันแสงเดินเข้ามา
       "ข้ากับปันแสงกำลังจะไปเยี่ยมหลานรัก"
       "ไม่ต้อง กลับไปตำหนักของเจ้าซะ"
       "ข้าไม่ไป ข้ามีสิทธิ์อยู่ในเขตพระราชฐานนี้ พอๆกับพวกเจ้าเหมือนกัน" ปันแสงบอก
       "เป็นยังไงบ้าง มรันมา คิดหรือยังว่าจะตายตามลูกไปเมื่อไหร่ดี"
       มรันมาพุ่งเข้าไปตบเจ้านางอินยาทันทีด้วยความโมโห อินยาถึงกับเซ
       "มรันมา"
       ปันแสงกำลังจะเข้าถึงตัวมรันมา ติสสาพุ่งเข้ามาถีบจนกระเด็นออกไป
       "ไสหัวไปให้พ้นทั้งสองคน ก่อนที่ข้าจะขัดคำสั่งเจ้าปรันมา ตัดหัวเจ้า เอาเลือดล้างตีนข้ากับมรันมาอยู่ตรงนี้"
       "เอาสิ ข้ามีชีวิตจนได้เห็นความทุกข์ของเจ้ามาขนาดนี้ ถึงตาย ข้าก็ไม่เสียดายชีวิต" อินยาบอก "คนอย่างเจ้าไม่ตายดีแน่ อินยา" มรันมาว่า
       อินยายิ้ม
       "ไม่เป็นไร เพราะข้ามีความสุขแล้วที่จะได้เห็นลูกเจ้าตายไปก่อน"
       มรันมาจะพุ่งเข้าไปซ้ำ แต่ติสสารั้งตัวไว้
       "หุบปากของเจ้าซะ อินยา ดาราน้อยกำลังจะหาย"
       "หาย !! น่าเวทนาที่เจ้ามันไม่ยอมรับความจริง คนทั้งศรีพิสยาเค้ารู้กันหมดแล้ว ว่านังเด็กดาราน้อยกำลังจะตาย" ปันแสงบอก
       "หยุดพูดชื่อลูกข้าออกจากปากโสมมของพวกเจ้า" มรันมาเสียงเข้ม
       "ข้าขออวยพรให้ดาราน้อยมันรีบๆตาย เจ้าสองคนจะได้หัวใจแตกสลาย ตายตามไปรวมกันเป็นครอบครัวอยู่ในนรก" ปันแสงว่า
       ติสสาพุ่งเข้าหา ปันแสงชก ติสสาหลบไวแล้วหันมาชกเข้าหน้าปันแสงจนกระเด็น ติสสาตามเข้าไปกระทืบลงกลางอก อินยาจะเข้าไปหาปันแสง มรันมากระชากตบแล้วเหวี่ยงไปกระแทกเสาหินอย่างแรง
       พินทุนำทหารวังวิ่งเข้ามา ติสสาสั่งเร็ว
       "พินทุ คุมตัวพวกมันกลับไปที่ตำหนัก"
       พินทุกับทหารเอาอาวุธจ่อรอบอินยา ปันแสงทันที สองคนลุกขึ้นมองจ้องมรันมา
       "เอามันออกไป"
       พินทุรีบคุมตัวอินยา ปันแสงให้ออกไปทันที ติสสา มรันมามองด้วยความเกลียดชังอย่างที่สุด
       
       ห้องนอนในตำหนัก มรันมานั่งลงข้างร่างดาราน้อย แล้วกุมมือลูกขึ้นแนบแก้ม
       "ดาราน้อยได้ยินเสียงแม่ใช่มั้ย"
       ติสสายืนมองจากด้านนอกเห็นภาพความทุกข์ของมรันมายิ่งกดดัน
       "แม่มีม้า กระต่าย มีนก เตรียมไว้ให้ดาราน้อยตั้งหลายตัว ตื่นขึ้นมาเล่นกับพวกมันเถอะนะ"
       มรันมาน้ำตาหยดลงบนมือเล็กๆของลูก ติสสามองเศร้า
       "ดาราน้อยอยากได้อะไร ลุกขึ้นมาบอกแม่เถอะ อย่านอนนิ่งอยู่อย่างนี้"
       มรันมาสะอื้น น้ำตานองหน้า
       "พระเพ็งบอกข้าด้วย ข้าต้องทำยังไง ลูกถึงจะตื่นมากอดข้าได้อีกครั้ง"
       ติสสาตัดสินใจหันหลังเดินออกไป มรันมามองตามอย่างสงสัยที่เห็นติสสาที่เดินออกไป
       
       ปันแสง อินยามองไกล แววตามีความสุข
       "แค่นี้เราก็รู้แล้วว่านังเด็กนั่นมันไม่รอดแน่ๆ ป่านนี้ยังไม่มียารักษา"
       "ติสสามันยังดูมีความหวัง หรือว่ามันมีวิธีจะช่วยดาราน้อยจากเงื้อมมือนรสิงห์ได้"
       อินยามองปันแสงที่มีสีหน้าไม่แน่ใจ
       
       ติสสาเดินเร็วมา พินทุเดินสวนมาจากตำหนักอินยา
       "ท่านแม่ทัพจะไปไหน ให้ข้าตามไปด้วย"
       "ไม่ต้อง ไปอยู่เฝ้าเมียกับลูกของเรา"
       พินทุยังไม่ขยับ ติสสาไล่ซ้ำ
       "ไปสิ"
       พินทุรีบเดินแยกไปทางตำหนักมรันมา ติสสามองจนแน่ใจว่า พินทุเดินลับไปแล้วก็เดินเร็วออกไป
       หลังต้นไม้ใหญ่ มรันมาขยับตัวออกจากที่หลบ แล้วเดินตามออกไปห่างๆ
       
       จบตอนที่ 11


หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 12 จบบริบูรณ์
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 11
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 10
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 9
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 28 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 22 คน
79 %
ไม่เห็นด้วย 6 คน
21 %
ความคิดเห็นที่ 8 +12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หน้า 4 พลีดดดดดดดดดดดดดดดดด
ใจจะขาด
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 14 +8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอตอนที่ 12 อยู่นะคะ พลีสสสสสส..สสสส
ติดตาม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 17 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอแบบทีเดียวจบ เหมือนต้นรักริมรั้วเลยได้ป่ะ นะจ๊ะคนอัพ รออ่านอยู่เด้อ
แฟนขัับ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 16 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละครประเทืองปัญญาย่อมไม่ถูกจริตคนไร้ปัญญา สังคมไทยชอบดูละครน้ำเน้า ตบตีแย่งผัวแย่งเมียเป็นอันดับหนึ่ง คุณภาพสส.ในรัฐสภาจึงได้ห่วยอย่างที่เห็น รวมทั้งนายกหญิงกที่ได้ชื่อว่า อีโง่ เหอๆ
ละครสะท้อนสังคม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 15 -19 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มีอีบ้าหน้าม้าอยู่ไม่กี่ตัว เรื่องนี้เรทติ้งแป๊ก
วะ 55555555
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พวกสมองบ้านนอกที่คงดูแค่ละครน้ำเน่าช่อง 7แน่ๆ
ถึงคิดแต่เรื่องเรตติ้ง
โง่ยิ่งกว่าคืออะไร
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ให้อภัยเขาเถอะ พวกสมองหมาปัญญาควาย
มัวแต่ดูละครบ้านๆจนสมองทือ
เลยจิกกัดไปทั่ว
พวกรากหญ้าแน่ๆ
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พวกภูธรมาแย้ว เดี่ยวเอาตัวเลขให้ดูนะ
สาปพระเพ็ง ตอน 11 คนอ่าน 134,164
ซินเดอเรลล่า ตอน 12 คนอ่าน 35,564
ส่วนเรตติ้งวัดจาก 2พันหลัง ขำก๊าก
ภูธรไปเปล่า
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไม่ดูละครช่องเจ็ด...หากเรื่องไหนเรตติ้งดี (ซึ่งไม่รู้วัดจากอะไร) ก็จะเพิ่มบท เพิ่มตอนจนน่ารำคาญ ช่องอื่นจบกันไปหลายเรื่องแล้ว ละครช่องเจ็ดยังไปไม่ถึงไหน เนื้อหาละครก็ไม้สร้างสรรค์...คิดใหม่ ทำใหม่ได้แล้ว อย่ามายัดเยียดให้ผู้บริโภคดูอะไรที่ไม่สร้างสรรค์
คนชอบดูละครน้ำดี
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แรงเงา แย่งผัวคนอื่น สร้างสรรค์มากสินะ
ตามล่าหาสเปิร์มสร้างสรรค์มากสินะ เหอๆ
นี่คือละครสร้างสรรค์ช่องน้อยสีที่ติ่งชอบดู เทดทูนนักหนา เพลียว่ะ
ปล.สาปพระเพ็ง no comment เพราะเห็นๆ กันอยู่ เสียงบ่นระงมแพ้แม้กระทั่งเรตติ้งช่อง 5
เพลีย
 
ความคิดเห็นที่ 14 +8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอตอนที่ 12 อยู่นะคะ พลีสสสสสส..สสสส
ติดตาม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมากๆๆๆๆ ขอบคุณค่ะ
Mod
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วันนี้กดเปิดหน้า 4 หลายรอบแล้ว รออยู่นะค่ะ พลีสสสสส จะขาดใจแร้วอยากอ่านมากกกก
อย่าอ่านแล้ววว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คุณเมเนเจอร์ขา อัพต่อๆๆๆ หน่อยนะคะ รออ่านอยู่หลายวันแล้วค่าาา เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้นเลย
อยากอ่านต่อ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกอ่ะ
เอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมาก
miki
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หน้า 4 พลีดดดดดดดดดดดดดดดดด
ใจจะขาด
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เจ๊วิกกี้เริ่มใจอ่อนล่ะ ฮิ้ววววว รอมาต่ออีกค่ะ ใกล้จบละ มาให้จบๆเลยคร้า เมเนเจอร์ที่รัก
ติดตาม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หายไปหลายวันเลยนะ รออ่านอยู่ ตกลงจะจบไงเนี่ยะ อัพให้จบเลยได้มั้ยจ้ะ
แฟนขับ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทนไม่ไหว เลยไปซื้อนิยายคุณกิ่งฉัตรมาอ่านแล้วค่ะ เพียงแต่ไม่มีเวลาอ่านเลยตอนนี้ .. ยังคงตามอ่านละครออนไลน์ควบดูทีวีอยู่เลย .. เฮ้อ
สุ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มาๆๆ อัพให้ไม่คิดกะตังค์ ^^
เก๋
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ติดตามอ่านมาตลอดค่ะ เนื้อเรื่องกำลังสนุก อยากอ่านต่อแล้วค่ะ รีบอัพให้หน่อยนะคะ ขอบคุณค่าา
โมโม่
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากอ่านต่อแล้ว
กำลังหนุก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ติดตามดูและอ่านสาปพระเพ็งเพราะเจ๊วิกกี้และวิวล้วนๆเลยค่ะ แต่ข่าวสารการเมืองมาอันดับแรก เข้าเมเนเจอร์ทุกวัน
ติดตาม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014