หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สุดสายป่าน

สุดสายป่าน ตอนที่ 9

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
3 สิงหาคม 2556 17:26 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สุดสายป่าน ตอนที่ 9
        สุดสายป่าน ตอนที่ 9 (ต่อ)
       
       ด้านกานดามณีแวะมาที่บ้านวิไลวรรณ ร้อนใจสุดๆ เรื่องถูกวสันต์ข่มขู่แบล็คเมล์
       
       “นังวรรณ ฉันขอยืมเงินแกไปให้ไอ้วสันต์ก่อนได้มั้ย ไม่งั้นมันต้องบอกติแน่ๆว่าฉันเคยเป็นเมียมัน”
       “ยืมเงินฉัน! อะไรกันยะ สมบัติของสูรยกานต์ตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่ไปเอากับผัวแกล่ะ”
       “ฉันก็อยากอยู่เหมือนกัน แต่อีหม่อมย่านั่นก็ไม่ยอมให้ติหย่ากับนังกานดาวสีซะที ไหนจะนังแม่ นังนมก็คอยกันท่าล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ตลอดเวลา แล้วฉันจะไปทำอะไรได้ล่ะแก”
       “ไม่รู้ละ ยังไงแกก็ต้องรีบรวบหัวรวบหางให้คุณติเค้าจดทะเบียนกับแกให้เร็วที่สุด เคราะห์หามยามซวย ถ้าคุณติรู้ขึ้นมาว่าเค้าไม่ได้เป็นผัวแกคนเดียว ทีนี้ล่ะแกได้ตกสวรรค์ร่วงลงไปอยู่สลัมเหมือนเดิมแน่ๆ”
       
       กานดามณีฉุนกึก “หยุดเลยนะ นังวรรณ เรื่องผัวคนอื่นของฉันน่ะแกลืมไปให้หมดเลย แล้วจำให้
       ขึ้นใจว่าฉันมีผัวคนเดียว คือ หม่อมหลวงฐิติ สูรยกานต์”
       
       วสันต์กับอิ่มใจเดินเข้าไปในร้านอาหารริมถนน วสันต์ท่าทางหงุดหงิด เขวี้ยงซองเอกสารสีน้ำตาลลงที่โต๊ะ
       “โอ๊ย...งานทำไมมันหายากหาเย็นอย่างนี้”
       อิ่มใจท่าทางไม่สบายใจ
       “ฉันว่าคุณกลับไปทำงานที่สูรยกานต์เหมือนเดิมเถอะ ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าคุณจะลาออกมาทำไม”
       “ไม่ต้องมายุ่งได้มั้ย นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของผม”
       แม่ค้าเอาจานอาหารมาวางที่โต๊ะ วสันต์ทานอาหาร ไม่สนใจอิ่มใจ อิ่มใจท่าทางพะอืดพะอม วสันต์สังเกตเห็น มองอย่างไม่พอใจ
       “เป็นอะไรอีกล่ะ อย่ามากระแดะทำท่าเหมือนไม่เคยกินข้าวข้างทางหน่อยเลย”
       อิ่มใจทนไม่ไหวรีบวิ่งออกไปหน้าร้าน โก่งคออาเจียน วสันต์งงๆ รีบตามออกไป
       
       ไม่นานต่อมาที่ห้องตรวจครรภ์ หมอเปิดประตูห้องออกมา วสันต์กับอิ่มใจเดินตามออกมา
       “หมอยินดีด้วยนะครับ”
       อิ่มใจยิ้มมีความสุข หมอเดินจากไป วสันต์หน้านิ่ง ไม่มีความสุข
       “คุณไม่ดีใจเหรอคะที่เรากำลังมีลูกด้วยกัน”
       วสันต์อ้ำอึ้ง “จะดีใจได้ไง งานก็ไม่มี เงินก็ไม่มี แล้วยังจะมีไอ้มารหัวขนเกิดขึ้นมาอีก”
       อิ่มใจตะลึง “คุณวสันต์ ทำไมถึงพูดอย่างนี้ล่ะคะ”
       วสันต์สะบัดหน้าไปทางอื่น เครียด ไม่อยากเห็นหน้าอิ่มใจ แล้วเห็นกานดาวสีกำลังเดินเข้ามา
       อิ่มใจมองตามสายตาวสันต์
       “เธอกลับเองนะ ฉันมีธุระ” วสันต์เดินออกไปเลย
       
       ฝ่ายฐิติขับรถมาจอดเทียบหน้าตึก กานดามณีชะงัก สีหน้าผิดหวัง
       “เอ๊ะ นี่มันโรงพยาบาลนี่คะ”
       “อ้าว ผมนึกว่าคุณอยากมาเยี่ยมคุณพ่อ ผมก็เลยพามา”
       กานดามณีพูดไม่ออก แต่ต้องสร้างภาพลูกกตัญญูไว้ ยิ้มแหยๆ “เอ่อ ก็อยากค่ะ”
       “งั้นคุณลงไปก่อน ผมจะไปหาที่จอดรถ”
       “ค่ะ”
       กานดามณีลงจากรถไปด้วยอาการเซ็งๆ
       
       กานดาวสีรีบเดินจะขึ้นไปทางห้องวิเศษ
       เสียงวสันต์ดังขึ้น “คุณกานดาวสี”
       กานดาวสีชะงัก หันกลับไปตามเสียง แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นวสันต์เดินตรงเข้ามา กานดาวสีตกใจถอยหลังมองหาทางหนีทีไล่
       “คุณ!”
       “คุณกานดาวสี เดี๋ยวก่อนครับ ผมอยากจะมาขอโทษที่เข้าใจคุณผิด ผมรู้แล้วว่าคุณไม่ใช่กานดาวสีที่ผมรู้จักจริงๆ”
       กานดาวสีมองวสันต์อย่างไม่เชื่อใจ
       “ฉันไม่เข้าใจ ทำไมอยู่ดีๆ คุณถึงมาเชื่อฉัน ในเมื่อก่อนหน้านี้ ฉันพยายามบอกคุณว่าฉันไม่ใช่กานดาวสีที่คุณรู้จัก แต่คุณก็ไม่เคยยอมฟัง”
       วสันต์นิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างก่อนจะพูดช้า ๆ แต่ชัดเจน
       “ก็เพราะกานดามณีเพิ่งจะมาหาผมเมื่อวานนี้เองน่ะสิครับ...”
       กานดาวสีตะลึงคาดไม่ถึง
       “กานดามณีเสนอเงินก้อนใหญ่ให้ผม แลกกับการยืนยันกับคุณฐิติว่า ผู้หญิงที่เป็นเมียผมก็คือคุณ...กานดาวสี”
       “แล้วคุณมาบอกดิฉันทำไม”
       วสันต์ยิ้มเจ้าเล่ห์ “ผมก็แค่อยากจะมาเตือนให้คุณรู้ คุณเป็นคนดี ผมไม่อยากให้คุณถูกน้องสาวตัวเองปรักปรำ...”
       กานดาวสีมองวสันต์อย่างไม่เชื่อใจ
       “บอกฉันมาตรงๆ ดีกว่าว่าคุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่”
       “ฉลาดดีนี่ กานดาวสี ผมเคยคิดว่าคนดีๆมักจะโง่ ไม่ทันคน แต่คุณคงจะเป็นข้อยกเว้น”
       “คุณต้องการอะไร”
       “ก็แค่ล้านนึง แลกกับคำยืนยันในความบริสุทธิ์ของคุณ ลองคิดดูสิครับว่าชีวิตแต่งงานของคุณกับคุณฐิติจะมีความสุขซักแค่ไหน ถ้าคุณฐิติรู้ความจริงทุกอย่าง”
       
       ฝ่ายอิ่มใจเห็นกานดามณีเดินมา รีบเดินไปขวางหน้าคิดว่าเป็นกานดาวสี
       “เดี๋ยวก่อนค่ะ”
       กานดามณีชะงัก หน้าตึงมองด้วยท่าทางหงุดหงิด อารมณ์ยังค้างอยู่
       “มีอะไร”
       “ฉันขอร้องเถอะค่ะ คุณเลิกยุ่งกับสามีฉันได้มั้ย”
       กานดามณีงง “เธอจะบ้าเหรอ จำคนผิดหรือเปล่า”
       “ฉันจะจำคนผิดได้ยังไงคะ ในเมื่อฉันเห็นกับตาว่าคุณวสันต์ สามีฉัน เพิ่งจะเดินตามคุณไปเมื่อกี้ไงล่ะคะ คุณกานดาวสี”
       กานดามณี หูผึ่งพึมพำกับตัวเองอย่างตกใจ “วสันต์...นังกานดาวสี”
       กานดามณีตกใจ ระแวงว่าวสันต์ต้องมาพบกานดาวสีแน่ๆ และอาจจะหักหลังตน จึงรีบผละจากอิ่มใจทันที จะรีบไปตามหาวสันต์ ทิ้งให้อิ่มใจมองตามอย่างไม่เข้าใจและไม่พอใจ
       
       วสันต์เดินยิ้มกริ่มเข้ามา กานดามณีเดินเข้าไปขวาง หน้าตาเอาเรื่อง
       “แกไปคุยอะไรกับนังกานดาวสี อย่าบอกนะว่าคิดจะหักหลังฉัน”
       “ก็ช่วยไม่ได้ ใครให้เงินดีกว่าเร็วกว่า ฉันก็ช่วยคนนั้น”
       “นังกานดาวสีมันจะหาเงินจากที่ไหนมาให้แก ในเมื่อตอนนี้คุณฐิติเค้าก็เขี่ยมันทิ้งแล้ว แต่ฉันสิ ตอนนี้ฉันเป็นคนผู้หญิงของสูรยกานต์ ยังไงๆ ก็มีทางเอาเงินให้แกได้แน่ๆ” กานดามณีจ้องหน้า เน้นเสียง “ถ้าแกยืนยันว่าแกเป็นผัวนังกานดาวสี”
       “ฉันรู้แล้วล่ะน่า...ในที่แจ้ง ฉันต้องแสดงว่าเป็นผัวนังกานดาวสี แต่ในที่มืด ฉันก็ผัวเธอไงล่ะ”
       ว่าแล้ววสันต์เข้าไปใกล้ๆ กานดามณี ท่าทางก้อร่อก้อติก
       “แต่ตอนนี้ผัวเธอไม่มีเงินเนี่ยสิ ถ้าเธออยากให้ฉันช่วย ก็หาอะไรมาติดปลายนวมให้ก่อนละกัน จะแหวน จะสร้อย ก็เอามาก่อน”
       “ฉันจะไปหาจากไหนตอนนี้ ขอเวลาฉันหน่อยสิ”
       วสันต์มองเรือนร่างกานดามณีอย่างกะลิ้มกะเหลี่ย
       
       “ก็ได้...แต่ต้องมีมัดจำนะ”

สุดสายป่าน ตอนที่ 9
        ด้านคุณพระบรรณกิจแวะมาหาอุไรที่บ้านกิริเนศวร อุไรมีท่าทางตื่นเต้นดีใจมากๆ
       
       “อะไรนะคะ ดิฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย คุณพระจะช่วยไถ่บ้านให้เราเหรอคะ”
       คุณพระยิ้มๆ
       อุไรถอนใจอย่างโล่งอก “โล่งอกไปที ดิฉันก็กลุ้มใจอยู่ทุกวันเรื่องที่คุณวิเศษไปทำหนี้ทำสินไว้ ไม่รู้จะหาทางออกยังไง...เออ แล้วคุณพระจะเอาเงินมาให้ดิฉันเมื่อไหร่ล่ะคะ”
       “คุณอุไรแค่เอาสัญญาจำนองมาให้ผม ส่วนเรื่องไถ่ถอน ผมจะเป็นคนจัดการเอง”
       อุไรชะงัก หน้าเสีย ไม่อยากให้คุณพระเห็นสัญญา
       “เอ่อ...จะดีเหรอคะ ดิฉันจัดการเองก็ได้ คุณพระจะได้ไม่เสียเวลา”
       คุณพระ บอกเสียงหนักแน่น “ไม่เสียเวลาหรอกครับ หรือว่า...คุณอุไรไม่อยากรับความช่วยเหลือจากผม”
       “โอ๊ย...อยากสิคะ...อยาก...” อุไรละล้าละลัง “ดิฉันก็แค่เกรงใจ...”
       คุณพระไม่ต่อความ แต่มองเป็นเชิงบังคับ อุไรลุกขึ้น เดินไปหยิบซองเอกสารในลิ้นชักมาส่งให้คุณพระ อย่างไม่เต็มใจ คุณพระหยิบเอกสารในซองออกมาดู ที่เอกสาร เห็นชื่ออุไรเป็นผู้ทำสัญญาจำนองคู่กับราศรี
       “เอ๊ะ นี่มันชื่อคุณอุไรเป็นผู้จำนองนี่ครับ ไม่ใช่คุณวิเศษซะหน่อย” คุณพระท้วง
       อุไรแถ “โอ๊ย ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คือ คุณวิเศษน่ะสิคะให้ดิฉันไปทำสัญญาแทน...ชีวิตนี้ ดิฉันก็ไม่เคยจำนำจำนองกับใครเค้า แต่เพื่อคุณวิเศษ ก็เลยต้องยอมแบกหน้าไป"
       คุณพระมองอุไรอย่างรู้เท่าทัน
       
       เพียงไม่นานนัก เรื่องราวถูกนำมาถ่ายทอดให้ท่านหญิงลักษมีทราบจนสิ้น
       “ฉันก็นึกอยู่แล้ว อย่างพ่อวิเศษน่ะยอมตายดีกว่ายอมเสียเกียรติ คนอย่างนี้ไม่ มีวันลดตัวไปเล่นการพนัน เอาบ้านช่องไปจำนองจำนำตัวแน่ๆ”
       “แต่ก็ไม่น่าเชื่อนะเพคะว่าคุณอุไรจะใส่ความสามีตัวเอง”
       “ถ้าคุณพุดตานรู้จักคุณอุไรดี ก็จะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นเพื่อจะเอาตัวรอด” คุณพระว่า
       “แล้วที่คุณอุไรบอกว่าคุณวิเศษวางแผนจับตาติให้แม่กานดาวสีล่ะเพคะ”
       นมสายมองแบบตายแล้วเชื่อด้วยเหรอ “อุ๊ย นี่คุณพุดตานเชื่อเรื่องนี้ด้วยเหรอคะ...”
       พุดตานอึ้งไป รู้สึกผิดอยู่ในใจ
       ท่านหญิงค้อนพุดตาน
       “ก็เพราะทั้งหล่อนทั้งตาติมัวแต่ระแวงแม่กานดาวสีน่ะสิ ใครพูดอะไรก็เชื่อไป ซะหมด ไม่รู้จักไตร่ตรอง หล่อนก็รู้ดีว่าฉันเป็นคนต้นคิดให้เด็กสองคนนั่น แต่งงานกัน ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพ่อวิเศษซักนิด”
       “ก็ดิฉันไม่ทันคิดนี่เพคะ ใครจะนึกว่าคุณอุไรจะใส่ความคุณวิเศษ ดิฉันไม่เห็นจะเข้าใจ ผัวเมียกัน ทำอย่างนี้แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา” พุดตานเถียง
       ทุกคนอึ้งไป
       
       ค่ำนั้นฐิติเดินวนไปวนมาท่าทางหงุดหงิดหนัก รอกานดาวสีอยู่หน้าเรือนรับรอง แล้วชะงักเมื่อเห็นกานดาวสีเดินเข้ามา กานดาวสีจะเดินเข้าบ้านโดยไม่ใส่ใจฐิติ ฐิติเข้าไปดึงแขนกานดาวสีไว้
       “ไปไหนมา”
       “ที่ไหนก็ได้ที่ทำให้ฉันมีความสุข”
       “อ้อ งั้นก็คงไปพลอดรักกับผัวเก่ามาล่ะสิ”
       “แล้วแต่คุณจะคิด”
       กานดาวสีเดินเลี่ยงเข้าบ้าน ฐิติกระชากกานดาวสีเข้ามากอด
       “จะไปไหน”
       กานดาวสีขัดขืน
       “กับผมล่ะทำเป็นเล่นตัว ทีกับไอ้วสันต์ เห็นออดอ้อนออเซาะกันไม่ห่าง”
       “ปล่อยนะ บอกให้ปล่อย”
       “ไม่ปล่อย เกลียดผมนักใช่มั้ย...ดี ยิ่งเกลียด ผมก็ยิ่งจะทำให้คุณต้องอยู่ใกล้ๆ ผม”
       ฐิติก้มลงจะจูบ กานดาวสีผลักเขาเต็มแรงแล้วรีบวิ่งหนีเข้าบ้านไป ฐิติวิ่งตามแต่ไม่ทัน กานดาวสีปิดประตูใส่หน้า ฐิติทุบประตูอย่างแรง
       “กานดาวสี เปิดประตูเดี๋ยวนี้...กานดาวสี”
       ฐิติหงุดหงิด ไม่เข้าใจตัวเองที่หวั่นไหวทุกครั้งเวลาอยู่ใกล้ๆ กานดาวสี อีกมุมหนึ่ง เห็นนมสายแอบมอง ยิ้มย่องออกมาอย่างพออกพอใจ
       
       กานดามณีในชุดนอนเดินไปเดินมาอย่างใช้ความคิด
       “ติเค้าไปไหนของเค้านะ ห้องโน้นก็ไม่มี หรือว่าจะไปหานังกานดาวสี”
       กานดามณีคว้าเสื้อคลุมมาสวมทันที บ่นด้วยความแค้น
       “อยากรู้นักว่ามันมีดีอะไร ติถึงตัดใจจากมันไม่ได้ซะที”
       กานดามณีกำลังจะเปิดประตูออกไปตามฐิติที่เรือนรับรองของกานดาวสี แต่มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น กานดามณีเปิดประตูอย่างหงุดหงิด
       “มีอะไร”
       “มีโทรศัพท์ถึงคุณกานดามณีค่ะ” สาวใช้บอกแล้วนำไป
       
       กานดามณีเดินมารับโทรศัพท์ที่เฉลียง พูดเสียงห้วน
       “กานดามณีพูด”
       วสันต์โทร.มาจากไนท์คลับ ทำเสียงหวาน
       “โอ้โห ทำไมต้องทำเสียงดุขนาดนี้ด้วยล่ะจ๊ะ โกรธใครอยู่หรือเปล่า”
       กานดามณีตกใจ “ไอ้วสันต์” ตวาดเบาๆ “แกโทร.มาทำไม”
       “ฉันก็คิดถึงเธอน่ะสิ...ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไนท์คลับที่เราเคยพบกัน ก็เลยอยากจะชวนเธอมารำลึกความหลังด้วยกันซะหน่อย”
       “จะบ้าเหรอ ฉันจะไปได้ยังไง”
       “เรื่องแค่นี้ คนฉลาดแกมโกงอย่างเธอไม่น่าจะจนปัญญานะ อ้อ...หรือว่ายังติดภารกิจกับผัวใหม่อยู่ เอางี้ งั้นฉันให้เวลาเธออีกชั่วโมง มาเจอฉันที่ไนท์คลับไม่งั้น ฉันจะฝ่ายไปหาเธอเองที่วังสูรยกานต์เอง
       วสันต์วางโทรศัพท์ ยิ้มอย่างพอใจ
       
       บรรยากาศภายในไนต์คลับเวลานั้นยังคงคึกคัก วงดนตรีเล่นสดๆ มีนักร้องหญิงร้องเพลง ที่ฟลอร์เต้นรำมีคนเต้นกันอยู่หลายคู่ ส่วนที่โต๊ะหนึ่งเห็นวสันต์นั่งดื่มจนเหล้าหมดแก้ว และกำลังจะหยิบขวดมาเทอีก แต่มือกานดามณีเข้ามาจับขวดเหล้ารินให้
       “ดื่มเก่งเหมือนเดิมนะ”
       วสันต์เงยหน้าขึ้น
       “มีอะไรกับฉันก็ว่ามา”
       “นี่เธอคงไม่ได้มาแต่ตัวนะ อย่าลืมสิ ถ้าเงินไม่มี งานก็ไม่เดิน ถ้าเธอจะให้ฉันไปยืนยันกับคุณฐิติว่ากานดาวสีเคยเป็นเมียฉัน เธอก็ต้อง...”
       วสันต์พูดยังไม่ทันจบ กานดามณีก็หยิบเงินจากกระเป๋าถือโยนลงบนโต๊ะ
       “ตอนนี้ฉันมีแค่นี้”
       วสันต์รับไป แล้วคลี่ดู
       “อะไรกัน เป็นถึงเมียคุณฐิติ สูรยกานต์ มีเงินแค่เนี้ย”
       “งานนี้สำเร็จเมื่อไหร่ รับรองว่าแกจะได้เงินตามที่เราตกลงกันไว้แน่นอน”
       กานดามณีลุกขึ้นจะเดินออกไป วสันต์คว้าแขนไว้ ดึงหล่อนมานั่งตัก มองด้วยสายตาโลมเลียม ใช้มือไล้แก้มกานดามณี
       
       “เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน...ฉันไม่ได้บอกเธอเหรอว่าฉันไม่ได้ต้องการแค่เงิน”
       
       อ่านต่อหน้า 3

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สุดสายป่าน ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
สุดสายป่าน ตอนที่ 16
สุดสายป่าน ตอนที่ 15
สุดสายป่าน ตอนที่ 14
สุดสายป่าน ตอนที่ 13
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 55 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 48 คน
88 %
ไม่เห็นด้วย 7 คน
12 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015