หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ มัจจุราชสีน้ำผึ้ง

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
17 พฤษภาคม 2556 09:58 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7
        มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7 (ต่อ)
       
       รจนาไฉนหน้าเสียไปนิดหนึ่ง แต่พยายามระงับอารมณ์ไว้เช่นกัน
        "แต่ผมสัญญาครับ ต่อไปนี้ผมจะพยายามแก้ไข ไม่ปล่อยให้เกิดข้อผิดพลาดอีก"
        ปัทม์ยกแก้วขึ้น
        "ขอดื่มให้กับคุณพบ ผู้หญิงที่มีเสน่ห์และน่าค้นหา"
        ทุกคนยกแก้วขึ้นดื่ม รจนาไฉนไม่พอใจที่ปัทม์ประชดประชันเธอ โลมฤทัยยิ้มชอบใจกับคำกล่าวของปัทม์ ปัทม์นั่งลง โลมฤทัยเอาช้อนเคาะแก้วเป็นสัญญาณ แล้วลุกขึ้นกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มหวาน
        "พบอยากขอบคุณคุณปัทม์อีกครั้งในทุก ๆ เรื่อง และขอบคุณโชคชะตาฟ้าลิขิต ที่ดลบันดาลให้วันนี้คุณปัทม์ได้ช่วยพบไว้จากเจ้าม้าพยศ พบสัญญานะคะ พบจะตอบแทนและยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้คุณปัทม์มีความสุขที่สุด"
        โลมฤทัยหยุดนิดหนึ่งก่อนหันไปมองปวุฒิ
        "ที่ผ่านมา...พบรู้ว่าตัวเองตัดสินใจผิดพลาด แต่ต่อไปพบจะไม่ยอมผิดพลาดอีกแล้วเช่นกัน"
        "ว้าว... คำพูดของลูกพบกับคุณปัทม์เหมือนกัน ใจตรงกันมาก"
        ปัทม์มองรจนาไฉน ทั้งสองมองหน้ากันด้วยแววตาไม่ค่อยพอใจกันนัก
        "คงจะหิวกันแล้วเชิญทานข้าวดีกว่า ดูแลแขกให้สมกับหน้าที่ภรรยาที่ดีด้วยสิครับ"
        รจนาไฉนลุกขึ้นไปจัดการควบคุมการเสิร์ฟอาหารด้วยตัวเอง จันทร์เจ้าถือถาดใส่ถ้วยน้ำจิ้ม เข้ามาวางเสิร์ฟให้ โลมฤทัย ลำเพา จนกระทั่งมาถึงปวุฒิ
        "ไม่ใช่ถ้วยนี้ คุณปวุฒิไม่ทานเผ็ด ต้องเป็นน้ำจิ้มซีอิ๊ว"
        รจนาไฉนหยิบน้ำจิ้มซีอิ๊วมาเปลี่ยนให้ปวุฒิ ปัทม์มองด้วยสีหน้าและแววตาไม่พอใจนัก
        "ขอบคุณครับ" ปวุฒิบอก
        "พี่เพื่อนรู้ใจคุณปวุฒิไปซะทุกเรื่องเลยนะคะ เอ แล้วคุณปัทม์จะรู้ใจพี่เพื่อนบ้างมั้ยคะ"
        "คงยากครับ เพราะคนบางคนแค่มองหน้าเราอาจจะไม่รู้ใจ ปากพูดอย่างหนึ่ง แต่ในใจอาจจะคิดอีกอย่าง"
        "ถ้างั้นพี่เพื่อนรู้ใจอะไรคุณปัทม์บ้างเอ่ย"
        "ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ ผมมันคนใกล้ตัวเกินไป รจนาไฉนไม่คิดใส่ใจดูแลหรอกครับ"
        รจนาไฉนไม่ตอบโต้ เดินนำจันทร์เจ้าที่ยังถือถาดถ้วยน้ำจิ้มเข้ามา เธอหยิบถ้วยใส่ซอสทาทาวางลงที่หน้าปัทม์
        "ทาทาซอสสำหรับคุณปัทม์ค่ะ ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่ไร่นี้ คุณไม่เคยทานอาหารทะเลกับซอสอย่างอื่นเลย"
        ปัทม์ถึงกับอึ้งที่รจนาไฉนใส่ใจทุกคน เธอเดินกลับไปนั่งที่เดิม จ้องตาปัทม์ไม่หลบ
        "มันเป็นนิสัยของฉันค่ะที่จะใส่ใจทุกคน"
        รจนาไฉนหันไปคุยกับคนอื่นๆ
        "เราเสียเวลากับเรื่องไร้สาระมาเยอะแล้ว ทานอาหารกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะเป็นลมกันไปซะก่อน เชิญค่ะ"
        ท่ามกลางบรรยากาศของความไม่เข้าใจกันปัทม์กับรจนาไฉนเกิดขึ้นบนอาหารมื้อนี้
       
        โลมฤทัยตักเนื้อปลาให้ปัทม์
        "คุณปัทม์ทานปลานะคะ"
        "ขอบคุณครับ"
        โลมฤทัยหันมาแขวะกับรจนาไฉน
        "รจนาไฉน เธอก็ควรทานปลาให้เยอะ ๆ จะได้รู้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ"
        ปวุฒิแกะปูให้รจนาไฉน
        "คุณเพื่อน ทานปูครับ"
        "ขอบคุณค่ะ"
        ปัทม์เห็นแล้วหมั่นไส้ หันไปทางโลมฤทัย
        "คุณพบครับ กรรเชียงปูครับเนื้อหวานมาก"
        ปัทม์จะตักให้ แต่รจนาไฉนเอาจานรับแทน
        "ให้เพื่อนดีกว่าค่ะ น้องพบแพ้ปูค่ะ น้องพบทานปูไม่ได้"
        ปัทม์ชะงัก เหมือนจะเสียหน้า ลำเพารีบแก้เกมให้ลูกสาวคนโปรด
        "ลูกเพื่อนจำผิดแล้วล่ะ แม่นะแพ้ปู น้องพบแพ้กุ้ง"
        โลมฤทัยแกล้งยิ้ม
        "แหม พี่เพื่อนจำได้แต่เรื่องของคุณปวุฒินะคะ"
        รจนาไฉนจะหยิบกุ้งเป็นจังหวะเดียวที่ปัทม์ก็หยิบ ทั้งคู่มือชนกัน
        "ขอโทษค่ะ"
        รจนาไฉนหยิบกุ้งมาแล้วพูด
       
        "ฉันแกะกุ้งให้นะคะ"

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7
        ปัทม์ยิ้มคิดว่าเธอจะแกะกุ้งให้ แต่เธอกลับเอาไปให้ปวุฒิ
        "ทานให้อร่อยนะคะ"
        ปัทม์ไม่พอใจหยิบกุ้งมาแกะเอง
        "อร่อยมากครับ คงเป็นเพราะฝีมือแกะกุ้งของคุณเพื่อน"
        "งั้นเพื่อนแกะให้อีกตัวนะคะ"
        ระหว่างที่รจนาไฉนแกะกุ้ง แต่หัวกุ้งแทงนิ้วมือเธอจนร้อง "โอ๊ย"
        "เจ็บมั้ยครับ"
        ปวุฒิเข้ามาจับมือดูแลรจนาไฉนทันที ปัทม์ไม่พอใจลุกขึ้นเดินเข้าไปดันปวุฒิออกไปทันที
        "เลิกเอาใจกันซะที" ปัทม์บอก
        "ผมก็แค่เป็นห่วงคุณเพื่อน ผมทำอะไรผิด"
        "ไม่ใช่หน้าที่คุณ นี่เมียผม ผมดูแลได้"
        "ผมรู้ดีว่าคุณเพื่อนเป็นอะไรกับคุณ ผมให้เกียรติคุณเพื่อนเสมอ แต่คุณสิเคยให้เกียรติภรรยาบ้างรึเปล่า"
        ปัทม์ไม่พอใจจะต่อยปวุฒิ รจนาไฉนเข้ามาห้าม
        "หยุดนะ คุณทำอะไร"
        ปัทม์ไม่พอใจปวุฒิ
        "จะทำอะไรมันก็เรื่องของผม งานเลี้ยงเลิกแล้ว"
        ปัทม์ลุกเดินหนีออกไปทันที ทุกคนตกใจ
        ที่มุมหนึ่ง กลุ่มคนใช้กำลังจับกลุ่มเมาท์dyo
        "นั่น... ถังดับเพลิงเอาไม่อยู่แล้ว รีบหาหลุมหลบภัยดีกว่า" ชิว่า
        จันทร์เจ้าและปยงค์กลัวจะเกิดเรื่องใหญ่โต รจนาไฉนรู้สึกผิดที่ปัทม์เสียมารยาทกับทุกคน...
       
        มุมหนึ่งที่หน้าบ้านปัทม์ ในกลางคืน รจนาไฉนเดินออกไปส่งปวุฒิ
        "เพื่อนขอโทษด้วยนะคะ คุณปัทม์คงจะเหนื่อยและเครียดจากงาน"
        "เขาเครียดเพราะผมต่างหาก แต่ผมไม่โกรธเขาหรอก เพราะอย่างน้อยผมก็ได้พูดในสิ่งที่ควรพูด"
        "เพื่อนขอร้องล่ะ อย่ามีเรื่องกับเขาอีกเลย"
        "ผมก็ไม่อยากมี แต่ผมยอมให้เขาทำร้ายจิตใจคุณไม่ได้"
        ปวุฒิส่งความรู้สึกรักและเป็นห่วงรจนาไฉน แต่ปัทม์เข้าขวาง กระชากตัวรจนาไฉนมาใกล้ตัว
        "ส่งแขกเสร็จ ไปทำหน้าที่เมียได้แล้ว"
        "คุณปัทม์ !"
        ปัทม์ไม่สนใจดึงร่างเธอกลับเข้าไปในบ้าน ปวุฒิมองอย่างไม่พอใจนักแต่ทำอะไรไม่ได้ จำต้องเดินออกไป
       
        ลานกว้างในไร่หน้าบ้าน ปวุฒิเดินไปที่รถด้วยจิตใจที่เศร้า พยายามทำใจที่คนรักต้องไปกับคนอื่น เขาชะงัก เมื่อเห็นโลมฤทัยดักรออยู่
        "อย่าคิดว่าฉันจะมาง้อคุณนะ ฉันจะไม่ทำโง่ ๆ แน่นอน"
        "คุณต้องการอะไร วันก่อนมาร้องห่มร้องไห้อยากเป็นแฟนผม แต่วันนี้กลับคิดแย่งสามีของพี่สาวตัวเอง"
        "หึงฉันเหรอ รึเพิ่งสำนึกได้ว่ากำลังสูญเสียของมีค่าไป"
        "ใช่ แต่ของมีค่าของผม ไม่ใช่คุณ"
        "คุณจะให้นิยามฉันยังไงก็ได้ ฉันแค่มาขอบใจ คุณทำให้ฉันตาสว่าง รู้ว่าอะไรเป็นก้อนกรวดอะไรเป็นทอง"
        ปวุฒิเดินหนีออกไป โลมฤทัยยิ้มอย่างผู้ชนะ

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7
        ปัทม์ดึงร่างรจนาไฉนมาที่ระเบียงห้องพัก ซึ่งอยู่ในตำแหน่งที่มองจากด้านล่างเห็นได้ชัดเจน
        "ปล่อยฉันได้แล้ว"
        "ทำไม กลัวแฟนเก่าหึงรึไง อย่าลืมสิว่าคุณเป็นเมียผม"
        "มันก็แค่ในนาม ยังไงความสัมพันธ์ของเราก็เป็นแค่นายจ้างกับลูกจ้าง"
        ปัทม์มองรจนาไฉนด้วยแววตาลึกซึ้งและอ่อนโยนมากกว่าเดิม สวมกอดอย่างลึกซึ้ง ทำเอาเธอชะงักและสงสัย เธอผลักร่างปัทม์ออกไป
        "คุณจะทำอะไร"
        "ผมรักคุณ"
        รจนาไฉนอึ้ง ไม่คิดว่าปัทม์จะพูดอย่างนี้
        “ผมขอโทษ”
        รจนาไฉนงง มองเขาด้วยสายตาค้นหา
        "ผมรู้ว่าที่ผ่านมา ผมเลวร้ายกับคุณมากแค่ไหน แต่วันนี้...วันที่คุณเอาอกเอาใจแฟนเก่าของคุณ มันทำให้หัวใจผมปวดร้าว ผมหึงคุณ นี่ใช่มั้ยที่เขาเรียกว่าความรัก"
        ปัทม์ส่งแววตาที่เหมือนกับจริงใจให้เธอ
        "แล้วคุณล่ะ คุณรักผมบ้างมั้ย"
        รจนาไฉนมองอึ้ง ไม่เข้าใจความรู้สึกของใจตัวเองที่มีต่อผู้ชายคนนี้ในเวลานี้
        "คุณไม่รักผมก็ไม่เป็นไร ผมแค่อยากให้คุณเปิดใจให้โอกาสผมบ้างนะครับ"
        ปัทม์เข้าไปกอดเธอแล้วจะจูบ รจนาไฉนเริ่มเคลิ้ม
        ปวุฒิที่ยืนแอบมองอยู่ที่รถของตัวเอง ทนไม่ได้กับภาพบาดตานี้ เขาก้มหน้าแล้วสตาร์ทเครื่องรถยนต์ ขับออกไป
        ปัทม์เคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้รจนาไฉนมากขึ้นไปทุกที เขาส่งสายตาจ้องไปยังตาของเธอ
        "คุณรักผมบ้างมั้ย"
        รจนาไฉนมองหน้าปัทม์อย่างค้นหา เขาชำเลืองมองไปด้านล่างเห็นว่า ปวุฒิขับรถออกไปแล้ว จึงผลักรจนาไฉนออกห่างทันที เธอแปลกใจ หันไปมองเห็นรถปวุฒิวิ่งออกไป
        "คุณใช้ฉันเป็นเครื่องมือทำลายจิตใจปวุฒิ"
        "ฉันเป็นเจ้าของชีวิตเธอ จะทำอะไรกับเธอก็ได้"
        ปัทม์เข้ามาจับเนื้อตัว รจนาไฉนสะบัดหนี
        "ฉันจะไม่ยอมให้คุณทำร้ายอีกแล้ว"
        รจนาไฉนหนีเข้าไปในห้อง ปัทม์ตามไปทันที
       
        รจนาไฉนจะเดินหนี แต่เข้ามาคว้าตัวไว้
        "เธอจะไปไหน"
        "ไปนอนกับคุณแม่"
        "ไปนอนรึว่าไปเตี๊ยมแผนการเลวๆ"
        "พูดอะไรของคุณ"
        "เลิกทำหน้าซื่อไม่รู้เรื่องได้มั้ย วันนี้เธอให้ฉันออกไปกับน้องสาว เพื่อนัดแฟนเก่ามาเล่นชู้กลางสวนดอกไม้"
        "เลิกหยาบคายกับฉันซะที ฉันไม่เคยคิดอะไรเลว ๆ อย่างนั้น"
        "แล้วแผนการพาน้องสาวมาประเคนผัวล่ะ อย่าบอกนะว่าไม่รู้ไม่เห็น เธอคงรู้ตัวว่าหลอกล่อเอาเงินจากฉันไม่สำเร็จ ก็เลยแท็คทีมให้น้องสาว เจ้ามารยามาเป็นตัวช่วย โดยมีแม่เป็นหัวหน้าทีม พวกเธอมันเลวกันทั้งบ้าน!"
        รจนาไฉนตบหน้าปัทม์ฉาดใหญ่ น้ำตาคลอด้วยความกดดันและอัดอั้นใจ
        "คุณจะด่า จะเหยียดหยามแค่ไหนฉันทนได้ แต่อย่ามาว่าร้ายคนในครอบครัวฉัน เพราะพวกเขาคือผู้ให้ชีวิตฉัน"
       
        "ฟังดูดีมาก ทั้ง ๆ ที่เป็นแค่เด็กกำพร้าที่เขาเก็บมาเลี้ยงเยี่ยงทาส แต่เธอก็ยังปกป้องพวกเขา บทสาวกำพร้าผู้กตัญญู เธอตีบทนี้แตกกระจุย ฉันแทบน้ำตาไหล ฉันขอปรบมือให้"
       
       อ่านต่อเวลา 17.00น.

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7
        ปัทม์ปรบมือให้รจนาไฉนเยาะเย้ยและทำร้ายจิตใจ   
                       "คนไม่มีหัวใจอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจจิตใจของฉัน"
                       "งั้นใครล่ะที่เข้าใจ แฟนเก่าเธองั้นเหรอ"  
                       "ใช่ คุณปวุฒิเป็นผู้ชายคนเดียวที่เข้าใจฉัน รักฉันฟังให้ชัด ๆ เลยนะ ฉันรักคุณปวุฒิ"
                       รจนาไฉนพูดเย้ยปัทม์  ทำให้ปัทม์เดือดดาล พุ่งเข้ากอดรัดรจนาไฉน
                       "เธอไม่มีสิทธิ์รักใคร  เพราะเธอเป็นเมียฉัน"
                       "ปล่อย ฉันรักคุณปวุฒิ ฉันเกลียดคุณ"
                       ปัทม์กอดรัดแล้วผลักรจนาไฉนล้มลงที่เตียง...เธอตกใจพยายามปัดป้อง
                       "อย่านะ"
                       "ฉันเป็นเจ้าชีวิตเธอ ฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอทุกอย่าง ดูซิว่าถ้าเธอตกเป็นของฉันแล้ว ไอ้ปวุฒิยังจะรอกินของเหลือเดนรึเปล่า"
                       ปัทม์เข้ากอดรัด  รจนาไฉนดิ้นสู้ไม่ได้ 
                       "ปล่อย ปล่อยฉันนะ ปล่อย"
                       ปัทม์ซุกหน้ากอดจูบไม่หยุด  เธอพยายามขัดขืนแต่เริ่มอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ ในที่สุดเธอร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร นิ่งเฉยไร้ทางต่อสู้จนทำให้ปัทม์หยุด เขารู้สึกผิดมากดันร่างเธอออกห่าง
                       "เลิกร้องไห้ได้แล้ว ฉันไม่ทำอะไรเธอแล้ว"
                       รจนาไฉนร้องไห้น้ำตาไหลจนปัทม์ทำอะไรไม่ถูก
                       "ฉันบอกให้เลิกร้อง"
                       เธอยังคงสะอื้นจนปัทม์กระอักกระอ่วนใจ
                       "นี่ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอแล้วนะ เลิกร้องไห้"
                       ปัทม์ลุกขึ้นเดินออกไป ทิ้งระยะให้อยู่ห่างกับรจนาไฉน  แต่เธอยังร้องไห้อยู่
                       "พอ ๆ ๆ  ฉันไม่หลงกลเธอหรอก ฉันไม่ทำอะไรเธอ ฉันไม่ยอมเอาตัวเองไปเกลือกกลั้วกับผู้หญิงชั่วอย่างเธอแน่ ๆ !"
                       ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทั้งคู่ต่างหันไปมอง
                                                                                                                                                                                      
                       รจนาไฉนเช็ดคราบน้ำตาเดินไปเปิดประตู
                       "ขอโทษนะคะคุณปัทม์ที่รบกวนคือพบคิดถึงพี่เพื่อน อยากนอนคุยกันตามประสาพี่น้อง... คืนนี้เราไปนอนคุยกันนะคะพี่เพื่อน คุณปัทม์คงไม่ว่าอะไรนะคะ"
                       "เชิญ อยากจะทำอะไรก็เชิญ"
                       โลมฤทัยพารจนาไฉนออกไป ปัทม์มองไม่พอใจนัก
                       "ต่อให้คิดแผนซับซ้อนแค่ไหน ฉันไม่มีวันตกหลุมพรางพวกเธอ"
                                                                                                                                                                                      
                       ภายในห้องนอนโลมฤทัย เธอนั่งอยู่บนเตียง รจนาไฉนนั่งอยู่ข้าง ๆ
                       "พี่เพื่อน พบปวดเท้า"
                       รจนาไฉนเข้ามานวดเท้าให้โลมฤทัย
                       "พี่เพื่อนรักคุณปัทม์รึเปล่า"
                       รจนาไฉนชะงักนิดหนึ่ง
                       "เปล่า... เอ้อ น้องพบก็เห็นว่าคุณปัทม์เองก็ไม่ได้ใส่ใจพี่ เราแค่เป็นสามีภรรยากันตามสัญญา  พี่ไม่มีวันรักคุณปัทม์ และคุณปัทม์เองก็ไม่มีวันรักพี่"
                       "ดี งั้นต่อไปนี้ฉันจะเป็นผู้หญิงของคุณปัทม์"
                       "อะไรนะ"
                       "ฉันมาทวงสิทธิ์ของฉันคืน ฉันเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของคุณแม่  ความจริงแล้วฉันคือ คนที่ต้องแต่งงานกับคุณปัทม์"   
                       "แต่คุณปัทม์คงไม่ยอมหย่ากับพี่ง่าย ๆ" 
                       "เรื่องนั้นฉันรู้ดี ต่อไปนี้พี่ต้องเปิดทางให้ฉันได้ใกล้ชิดคุณปัทม์ ทำให้คุณปัทม์เกลียดพี่แล้วมารักฉัน พี่คงจะพอใจเท่ากับพี่จะได้กลับไปหาคุณปวุฒิ วิน ๆ ทั้งคู่"
                       รจนาไฉนเจ็บปวดใจที่ต้องเสียสละปัทม์ให้โลมฤทัย
                       "จ้ะ"
                       โลมฤทัยลุกขึ้นเตรียมตัวจะนอน
                       "ฉันง่วงแล้ว ปิดไฟให้ด้วย"
                       รจนาไฉนปิดไฟ และเข้ามานอนกับโลมฤทัย
                       "พี่ไปนอนห้องอื่นเถอะ ฉันไม่ชอบนอนร่วมกับใคร มันอึดอัด"
                       รจนาไฉนเดินออกจากห้องไป เธอยิ้มดีใจที่สั่งรจนาไฉนได้ทุกอย่าง

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 14
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 13
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 12
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 43 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 41 คน
96 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
4 %
ความคิดเห็นที่ 15 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงอาทิตย์ละครังทีเดียวเยอะๆ ดีกว่าไหม
เซ้ง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงน้อยมากรบกวนลงเยอะๆหน่อย เปิดมาแล้วมันเสียอารมณ์
klk
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงมาแค่ 1 อันเอง อุส่าห์รอตั้งนาน
ละคร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องนี้ทำไมลงน้อยจัง
ploynakha.567_@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แค่เนี้ย......ยส์

...ค้างบนยอดยางโน่น 17.00 น. ช่วยสอยลงด้วยแล้วกัน

จะรอนะจ๊ะ
งอมแงม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงน้อยจัง แต่ก็จะรออ่านต่อไปค่ะ
เพลินพิศ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงน้อยจังค่ะ แต่ก็จะรอค่ะ ^^
Lulu555@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014