หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ แรงเงา

แรงเงา ตอนที่ 4

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
28 กันยายน 2555 08:02 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
แรงเงา ตอนที่ 4
        แรงเงา ตอนที่ 4
       
       คืนเดียวกันนั้นวีกิจกับกริบนั่งดูภาพในคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คอยู่ในห้องวีกิจ มันเป็นภาพมุตตาที่ถ่ายที่ชายทะเล รูปแล้วรูปเล่า มีทั้งรูปกับอรพิม ทิพอาภา รูปกับประสิทธิ์ชัย รูปคู่กับวีกิจ
       
       “แกแน่ใจนะว่าคลิปนั่นคือมุตตา”
       “มันใช่อยู่แล้ว”
       “ไม่น่าแปลกใจว่ะ ที่เธอเสร็จอาแกไปเรียบร้อย”
       “ทำไมวะ”
       “สวย ใส ซื่อเสียขนาดนี้ แถมนัยน์ตายังเศร้าซึ้งอีกต่างหาก”
       “บริสุทธิ์”
       “เฮ้ย อย่าเพิ่งแน่ใจ นั่นแค่ที่เขาแสดงให้แกเห็นที่ยังไม่เห็นอาจจะร้ายลึกก็ได้”
       “แกไม่เคยไว้ใจผู้หญิงเลยเหรอวะกริบ”
       “เพราะเคยไว้ใจไงถึงเจ็บมานักต่อนัก เฮ้ย เดี๋ยวนี้ให้ดูนางไม่ต้องดูแม่แล้วให้ดูมือถือ”
       “ดูไปทำไมวะมือถือ”
       “ถ้ามีหลายเครื่องหรือมีหลายซิม แสดงว่ารอบจัด เครื่องหนึ่งกับผัว เครื่องสองกับผัวกิ๊ก เครื่องสามกับผัวชู้ แล้วถ้ามีเครื่องสี่ เอ็งเอ๊ย...”
       “ทำไม”
       “ผัวทอมโว้ย” ทั้งสองหัวเราะร่า “เออ เห็นเอ็งหัวเราะได้ค่อยสบายใจหน่อย อย่าคิดมากเพื่อน”
       “ขอบใจว่ะ”
       “กลับแล้ว”
       “เออ ไม่ส่งนะ ขี้เกียจ”
       “ข้ารู้ ไอ้เลว”
       กริบออกจากห้อง สร้อยคำเดินมาพอดี
       “กลับแล้วเหรอจ๊ะ”
       “ครับแม่”
       สร้อยคำมองไปทางวีกิจ
       “ตากิจเขาเป็นอะไรรึเปล่า วันนี้เห็นซึมๆ ไป”
       “ไม่เป็นไรหรอกครับ เพื่อนทำเรื่องนิดหน่อย ลาล่ะครับแม่”
       “จ๊ะ”
       กริบแยกไป สร้อยคำมองลูกชายอย่างเป็นห่วง ก่อนแยกไปส่งกริบ
       
       วีกิจยังคงมองรูปมุตตาในคอมฯ นิ่งงัน มีแววเจ็บปวดที่ปกป้องเพื่อนไม่ได้ ไม่ใช่ความอกหัก รูปสุดท้ายเป็นรูปมุตตาเดี่ยวๆ ดูงดงาม บอบบาง และดวงตาที่เศร้าสร้อย
       “ตา ทำไมนะทำไม”
       
       เช้าวันต่อมาวีกิจเดินมาตามทางเดินในกระทรวงสีหน้าสงบแต่แววตาเศร้าหมอง วีกิจเอากระเป๋าเอกสารวางในลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วเดินไปยังตู้เอกสารสูงที่ใช้แบ่งห้องเป็นส่วนห้องทำงานจึงดูว่างเปล่า ประสิทธิ์ชัยเดินมากับปริม
       “นี่ คุณวีกิจว่ายังไงบ้าง”
       “เรื่องอะไรฮะ”
       “ก็เรื่องเริงสวาทหาดสมุยน่ะซีคะ”
       ประสิทธิ์ชัยหัวเราะ
       “ชื่อยังกะหนังสือโป๊ ก็ไม่เห็นมันว่าไงนี่ฮะ”
       “ต๊าย นี่เป็นแฟนกันประสาอะไร แฟนไประเริงร่านกับอาตัวเองก็ยังเฉยๆ เหรอ ต๊าย หรือถือคติสมบัติผลัดกันชม”
       วีกิจนิ่งอึ้งยืนเงียบอยู่
       “ไอ้กิจกับคุณตาเป็นเพื่อนกันแค่นั้นล่ะฮะ”
       “เพื่อนอะไร ไปรับไปส่งกินข้าวดูหนังกันทุกบ่อย ต๊าย ฉันรู้แล้ว”
       “แสนรู้จริงโว๊ย”
       “ฉันไม่ใช่หมา ฉันรู้แล้วยายมุตตาทำเป็นควงกับคุณกิจเพื่อตบตาคนไม่ให้สงสัยนางกับ ผ.อ.”
       วีกิจสะอึกอึ้ง
       “จริงง่ะ”
       “ที่จริงน่ะฉันเห็นยายมุตตาทำลับๆ ล่อๆ กลับกับผ.อ.ตั้งหลายหน แต่ฉันคิดว่าหล่อนกินคุณกิจอยู่ก็เลยไม่สงสัยว่าหล่อนจะหันมากินผ.อ. นี่แล้วที่ฉันเห็นผ.อ.กระชากยายมุตตาไปฟัดจนห้องกาแฟสะเทือนน่ะก็เรื่องจริงนะยะ แต่นังนกโลกสวยนั่น สะตอเบอแหลปกป้องกัน”
       “อ้าว เฮ้ย พูดดีๆ คุณนกของผมไปเกี่ยวอะไรด้วย”
       “ก็คิดดูซี ขนาดเห็นคลิปจะๆ ขนาดนั้น ยังบอกว่าไม่ใช่”
       “ก็มันชัดที่ไหน ภาพเบลอจะตายเห็นแค่เป็นสาวผมยาว”
       “อย่ามาทำเป็นองครักษ์พิทักษ์เมียน้อยอีกคนเลย ฉันรู้ว่าคุณน่ะเชื่อ คุณกิจก็ด้วย เฮ้อ น่าสงสารคุณกิจ โดนหลอกใช้จนกินหญ้าแทนข้าวแล้ว”
       วีกิจก้าวออกมา ประสิทธิ์ชัยร้องเฮ้ย ปริมร้องแหก
       “ไม่ต้องสงสารผมหรอกฮะ เรื่องนี้มีคนน่าสงสารกว่าผมอีกหลายคน”
       ปริมระงับสติอารมณ์ได้ ทำเชิดกลบเกลื่อน
       “สงสารทำไมคะ คนทำผิดก็ต้องโดนสังคมประณามอย่างงี้แหละ”
       “คนเราทำผิดได้ทุกคน ตอนเราทำผิดเราก็อยากให้คนเห็นใจเข้าใจ อยากให้คนให้อภัย แต่ทำไมพอคนอื่นทำผิด ทำไมถึงอยากเหยียบย่ำกันนักล่ะครับ”
       
       วีกิจพูดช้าชัด ปริมค้อนขวับ

แรงเงา ตอนที่ 4
        มุตตามาทำงานตามปกติและพยายามทำตัวเป็นปกตินั่งทำงาน รัชนกเอาเก้าอี้มานั่งใกล้พูดให้กำลังใจตาแป๋ว
       
       “นกรู้ค่ะว่าต้องไม่ใช่พี่ตา เป็นแค่คนหน้าคล้ายเท่านั้น”
       อรพิมเซ็ง ทิพอาภาเชื่อ แจงจิตนิ่งฟัง
       “อย่าพูดเรื่องนี้เลยค่ะ”
       “แหม แต่คนเขาก็เชื่อไปตั้งครึ่งค่อนกองแล้วนะคะ พี่ตาน่าจะทำอะไรบ้างเพื่อบอกว่าเราบริสุทธิ์”
       “ตั้งโต๊ะแถลงข่าวเลยดีไหมล่ะ” อรพิมประชด
       “ไม่หรอกค่ะ ใครอยากพูดอะไรก็พูดไป พี่อยู่ของพี่เฉยๆ ดีกว่า”
       “โอเค ฉันจะเชื่อเธอ ตกลงแค่คนหน้าเหมือนเท่านั้นนะตา”
       “คนหน้าคล้ายค่ะ”
       “โธ่เอ๋ยตา ถ้าตาปฏิเสธมาตั้งแต่ทีแรกก็คงไม่ลือสะพัดไปทั้งกระทรวงแบบนี้หรอก”
       อรพิมรู้แน่แก่ใจ แต่ก็ยังเห็นแก่เพื่อน ทิพอาภาเชื่อหมดใจ รัชนกตาวาววูบ
       “ก็ตาตกใจ แล้วก็ไม่รู้จะพูดยังไง”
       “ก็ดี ทำตัวปกติใครมันอยากพูดอะไรก็ให้พูดไป ถ้าเธอดีจริง ความดีก็คุ้มเธอเอง แต่...”
       “แต่อะไร”
       “ฉันพูดแค่นี้แหละ”
       แจงจิตเคาะฆ้องใบจิ๋วบนโต๊ะดังผ่าง ทุกนางผวา
       “อ้าว เห็นแก่ประชาชนผู้เสียภาษีหน่อยจ้ะ เลิกเม้าท์มอยได้แล้ว”
       
       ช่วงพักกลางวัน มุตตา ทิพอาภา อรพิม เดินเข้าไปในโรงอาหาร ผู้คนโดยรอบมองมุตตาเป็นตาเดียวและเริ่มซุบซิบ บุ้ยบ้ายสะกิดกัน มุตตาตัวชาฝืนทำหน้าปกติก้าวเดินอย่างลำบาก ปริม ประสิทธิ์ชัย รัชนก เลือกซื้ออาหารอยู่ ปริมเหลือบมาดู
       “อุ๊ย มียำเมียเบื่อด้วย”
       “ค่า ยำมะเขือยาวค่ะ”
       “แล้วยำเมียเผลอล่ะ มีไหมคะ ป้า”
       “ไม่มีค่ะ เกิดมาจากไข่พ่อท้องแม่ก็ไม่เคยได้ยิน”
       “ก็พอเมียเขาเผลอก็เลยไปยืมผัวเขามาใช้ไงคะ”
       มุตตานิ่งอึ้ง
       “ยังงั้นมันยำเมียน้อยแล้วล่ะค่ะ คุณขา”
       “อุ๊ยจริงด้วยค่ะ ยำเมียน้อย ทำขายซีคะ พวกเมียน้อยแถวนี้จะได้รับประทานเป็นอาหารหลัก”
       มุตตาตัวชา อรพิมก้าวมามองจานข้าวปริม
       “แล้วเธอล่ะกินอะไร”
       “มะระผัดไข่ ทำไม”
       “อย่างเธอน่าจะกินยำมะระมากกว่า มีไหมป้า ยำมะระ”
       “มันขมค่า หาคนกินเป็นยาก”
       “มีซีป้า มะระยำเหมาะกับคนระยำ แถวๆ นี้” ปริมเต้นเร่าๆ
       “ว้าย แกว่าใคร”
       “สงสัยจะว่าคุณนะแหละ มะระยำ”
       ประสิทธิ์ชัยบอก รัชนกกลั้นหัวเราะ ปริมตาวาวก้าวมาประจันหน้ามุตตา อรพิม
       “เชอะ พวกพันธมิตรเมียน้อย”
       รัชนกเข้าขวาง
       “อย่าเลยค่ะ อย่ามีเรื่องกันเลย”
       วีกิจก้าวมาทำท่าเหมือนไม่รู้ว่ากำลังมีเรื่อง
       “อ้าว อยู่กันครบเลย สั่งอะไรหรือยังฮะ ถ้ายังไม่สั่งออกไปกินอะไรกันข้างนอกดีกว่า คราวนี้ผมเลี้ยง”
       ปริมแทบปาจานข้าวในมือทิ้ง ประสิทธิ์ชัย รัชนกมองจานในมือตน
       “ต๊าย ดีค่ะ กินแถวนี้มันมีมลพิษ” อรพิมบอก
       “ไปฮะ คุณตา”
       “ขอบคุณค่ะ คุณกิจ”
       มุตตามองวีกิจอย่างซาบซึ้ง วีกิจยิ้มปลอบใจ วีกิจแตะแขนมุตตา อรพิม ทิพอาภาออกไป บรรดาคนซุบซิบเห็นท่าทีวีกิจเหมือนเดิมกับมุตตาก็ซุบซิบกัน เริ่มคิดว่าเป็นแค่คนหน้าคล้าย
       
       นพนภาหิ้วถุงพะรุงพะรังเข้ามา แต้วกับยายแหวงกำลังจัดโต๊ะกินข้าว
       “เอ้า มารับของหน่อยซียะ ฉันไม่ได้มีสี่หน้าแปดมือนะ”
       “ค่ะ นั่นมันเจ้าแม่กาลีค่ะ”
       “ถุงนี้ไม่ต้องแกะของบ้านโน้น ถุงนี้ของบ้านเรา อ้อ ยังไงก็ให้ลูกให้ผัวฉันกินก่อนนะ ไม่ใช่เอาไปงุบงิบกินกันหมด”
       ยายแหวงรับถุงไป พลางเชิดใส่
       “พิลึกจริง”
       “อะไร แกว่าอะไรฉัน”
       “ไม่ได้ว่าคุณผู้หญิงค่ะ แต่หนูกำลังจัดของเข้าตู้เห็นสลิปนี่”
       แต้วส่งสลิปซุปเปอร์มาร์เก็ตให้
       “ทำไม”
       “ก็ของที่คุณผู้ชายซื้อมาจากชะอำน่ะซีคะ ทั้งหอยเสียบ หอยดอง หอยแห้งทำไมมันมีสลิปโลตัสสมุยด้วย”
       นพนภาขมวดคิ้ว
       
       สร้อยคำนั่งปอกผลไม้ลงแช่น้ำเกลืออยู่ที่โต๊ะสนาม นพนภาถือถุงเดินเข้ามา
       “อะไรคะนั่น”
       “แกงเผ็ดเป็ดย่างพุทราแดงค่ะ เห็นว่าแม่ค้าเป็นชาววังตกยาก”
       “วังไหนล่ะคะ”
       “วังไหนก็ไม่รู้ค่ะ แต่คงไม่ใช่วังที่หม่อมเอาดีดีทีใส่กาแฟให้ท่านชายกินหรอกค่ะ”
       “แหม คุณนภา ศาลบอกว่าเขาไม่ได้ทำนะคะ”
       “นี่ตากิจยังไม่กลับหรือคะ”
       “ยังค่ะ”
       “หรือว่าไปขลุกอยู่กับหนูมุตตา พี่สร้อยโชคดีนะคะที่มีว่าที่สะใภ้เรียบร้อยเป็นเบญจกัลยาณีเหมือนทะลุกระจกมาจากยุค ร.5 แบบนี้”
       “โธ่ ตากิจกับหนูตาเป็นแค่เพื่อนค่ะไม่ได้เป็นแฟนกัน”
       นพนภางง
       “อ้าว แล้วทำไมภพถึงได้ยืนยันเป็นมั่นเหมาะว่าหนูตาเป็นแฟนตากิจ”
       “คุณภพก็ไม่รู้เหมือนกันมั้งคะ เห็นตากิจว่าหนูตามีแฟนแล้วเป็นหนุ่มใหญ่อะไรซักอย่าง”
       
       “ตากิจนะตากิจ ทำยังไงปล่อยให้หลุดมือไปได้เลยเสร็จตาแก่ไปอีกคนแล้ว”

แรงเงา ตอนที่ 4
        คืนนั้นขณะอยู่ในห้องนอน เจนภพกดรายชื่อในเมนูติดต่อของโทรศัพท์ ชื่อแจงจิต 1 ปรากฏขึ้น เจนภพถอนใจพิงพนักเตียง นพนภาใส่ชุดนอนนั่งเช็กหน้าตัวเองอยู่หน้ากระจกเงา
       “ต๊าย หย่อนอีกแล้ว ต้องไปนัดจิ้มอีก” นพนภาอารมณ์เสีย “นี่ คุณ”
       “อะไร”
       “เรื่องยายมุตตาน่ะ มันยังไง” เจนภพสะดุ้งสุดตัว มือถือหลุดมือกระเด็นตก นพนภาลุกไปเก็บเอามาดู “อะไร จะโทรหายัยเลขาหน้าปลาแห้งนี่ทำไมอีก เอ๊ะ ยังไงกันนี่ หรือว่าร้อยก้นเอามันเป็นพวกแล้ว มันถึงหลบหน้าฉัน ไม่ยอมรายงานอะไรเลย”
       “บ้าน่ะ”
       “เมื่อกี้ฉันพูดอะไรอยู่ อ๋อ เรื่องยายมุตตาวันนี้ฉันไปคุยกับพี่สร้อย พี่สร้อยบอกว่า นายกิจกะยายมุตตาไม่ได้เป็นแฟนกัน”
       “อ้าว ผมจะไปรู้ได้ยังไง ไม่ได้คอยตามก้นอยู่นี่ก็เห็นยังจี๋จ๋ากันจะตายเลิกกันแล้วหรือ”
       “ไม่ใช่แค่เลิก นังเด็กนั่นยังมีผัว เอ๊ย มีแฟนไปแล้ว”
       เจนภพกลืนน้ำลาย
       “อ้อ เหรอ เพิ่งรู้นะนี่”
       “เห็นว่าไปเสร็จไอ้แก่หัวงู หัวพญานาคที่ไหนก็ไม่รู้” เจนภพอึ้ง นพนภารื้อหาเครื่องนวดหน้าคว้าขึ้นมา “เฮอะ ไม่เห็นมันจะได้ผลจริงซักอย่าง”
       นพนภากดปุ่มไฟชอร์ตพรึ่บ ควันขึ้นเป็นสาย นพนภาร้องลั่นด้วยความตกใจ
       
       รถวีกิจแล่นมาตามถนนในเวลากลางคืน วีกิจขับรถไปอย่างช้าๆ มุตตานั่งนิ่งเงียบมองดูนอกหน้าต่าง
       “คุณตา ทำไมนั่งเงียบเชียว”
       มุตตามองวีกิจ วีกิจยิ้มนิดๆ ให้กำลังใจ แต่มุตตากลับยิ่งละอาย หลบตา
       “ตากำลังคิดอะไรอยู่น่ะค่ะ”
       “เรื่องอะไรฮะ”
       “เอ้อ”
       “ถ้าเป็นเรื่องข่าวลือ อย่าไปสนใจมันเลยฮะ คนที่นี่ชีวิตมันจืดชืดเป็นรูทีนก็เลยต้องหาเรื่องกอสซิป เรื่องไม่เป็นเรื่อง มาทำให้ชีวิตมันตื่นเต้นเป็นวันๆ อีกหน่อยเขาก็ลืมฮะ” มุตตาฝืนยิ้มวีกิจมอง “เพียงแต่ ต้องไม่มีเรื่องอะไรมาเติมเชื้อให้ไฟข่าวลือมันโหมกระพือขึ้นมาอีกก็พอ” มุตตาตัวชาเมื่อแน่ใจว่าวีกิจก็รู้และกำลังเตือนให้หยุด “ให้มันเป็นแค่ข่าวลือ เรื่องหนึ่งของกอง แค่นั้นก็พอ”
       มุตตาเบือนหน้าไปมองนอกรถเพื่อซ่อนน้ำตา
       
       รถวีกิจแล่นมาจอดที่ลานหน้าหอพัก วีกิจขยับตัวทำท่าจะลง มุตตาร้องห้าม
       “ไม่ต้องลงไปส่งหรอกค่ะ ดึกมากแล้ว” วีกิจดูนาฬิกา
       “จริงด้วยซีฮะ”
       “คุณกิจคะ ขอบคุณค่ะ”
       “เรื่องอะไรฮะ เรื่องเลี้ยงข้าววันนี้น่ะหรือ”
       วีกิจแกล้งพูด มุตตายิ้มเศร้าๆ
       “สำหรับทุกอย่างที่คุณทำให้ตา”
       “เพื่อนก็มีไว้เพื่อการนี้ไม่ใช่หรือฮะ”
       “ค่ะ ขอบคุณอีกครั้ง”
       “โธ่ เพื่อนกันเขาไม่มาขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำอีกหรอกฮะ”
       “สวัสดีค่ะ”
       มุตตาเปิดประตูรถ
       “ผมจะมารับคุณตา ตอนเจ็ดโมงนะฮะ”
       มุตตาชะงัก แล้วตัดสินใจตอบออกมาว่า
       “ไม่ต้องค่ะ อย่าลำบากเลยนะคะคุณกิจ”
       “โธ่ ผมไม่ลำบากซักหน่อย”
       “ตาพูดจริงๆ ค่ะ ตาไม่อยากรบกวนคุณอีกแล้ว” วีกิจอึ้งไป มุตตาวิงวอน
       “ฮะ พรุ่งนี้ผมจะไม่มารับคุณตา แต่วันอื่นผมไม่รับปาก หวัดดีฮะ”
       มุตตาลงจากรถ วีกิจโบกมือลา กลับรถออกไปมุตตามองตาม
       “ผ.อ.หลอกใช้คุณ แต่ตาจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ คุณกิจ”
       
       วันต่อมา เนตรนภิศ รัชนก แจงจิต นั่งอยู่ในร้านขนมไฮโซแห่งหนึ่ง
       “นี่ยังไงจ๊ะแม่นกรู้ เรื่องมุตตากับ ผ.อ.อย่าบอกนะว่าเธอก็เชื่อเรื่องคนหน้าคล้ายด้วย” แจงจิตถามรัชนก
       “คุณแจงคะ ใครจะไปเชื่อ ใครที่ไหนมันจะหน้าคล้ายทีเดียวเป็นคู่คะ”
       “แล้วที่เธอบอกคราวก่อน”
       “นกก็โดนพี่ตาหลอกเหมือนกับทุกคนนั่นแหละค่ะ”
       “ฉันก็เห็นเธอยังปกป้องมุตตาอยู่”
       รัชนกยิ้มอ่อนๆ น้ำตาคลอ
       “ก็นกสงสารพี่ตานี่คะ พี่ตาเป็นคนดีแต่ถูก ผ.อ.หลอกลวง พี่ตาพลาดไปแล้วแต่ถ้าเธอกลับตัวทัน ก็อาจจะไม่เกิดเรื่อง นี่ข่าวก็ยังไม่ไปถึงหูคุณนพนภา ถ้าพี่ตากับ ผ.อ.เลิกกัน ทุกอย่างก็คงเงียบไปเอง”
       เนตรนภิศนั่งฟัง หน้าเปลี่ยนไป
       “เรื่องอะไร”
       “หือ ทำไมหรือคะ คุณนภิศ”
       แจงจิตถาม เนตรนภิศได้สติ ยิ้มอ่อนหวาน
       “ค่ะ เรื่องอะไรจะให้พี่นภารู้ ถ้ารู้เข้าล่ะก็รับรองกองคุณแจงจิตถล่มรับปี 2012 แน่”
       “ค่ะ ดีจังที่คุณนภิศยังไม่บอกเรื่องนี้กับคุณนภา แต่ก็ไม่รู้ว่าอีอุบาทว์คนไหนมันเป็นคนถ่ายคลิปแล้วส่งมานะคะ”
       เนตรนภิศกับรัชนกเกือบสะดุ้ง แต่ยิ้ม
       “นั่นน่ะซีคะ”
       “เฮ้อ งั้นดิฉันขอตัวกลับก่อนดีกว่าค่ะ”
       แจงจิตล่ำลาแล้วลุกเดินออกไป เนตรนภิศมองรัชนก
       “นี่ยังไง ที่เธอพูดเมื่อกี้ฉันเกือบเชื่อนะยะ” รัชนกเอียงคอยิ้มตาแป๋ว “แหม พอคลิปออกไปฉันคิดว่าจะเกิดเหตุสะเทือนเลื่อนลั่น ที่ไหนได้เงียบเป็นเป่าสาก ก็เพราะนายพี่ชายเธอน่ะแหละถ่ายมายังไง มีแต่ภาพเบลอๆ”
       “คุณนภิศคิดอย่างงั้นหรือคะ”
       
       “ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันว่าให้นังพี่สาวฉันเริ่มระแคะระคายได้แล้วล่ะ ตอนนี้เสวยสุขอยู่บนวิมานนานไปแล้ว”

แรงเงา ตอนที่ 4
        นพนภายืนอยู่ริมหน้าต่างกว้างมองเห็นท้องฟ้ามีเมฆลอยล่อง แล้วขยับตัวเดินสอดส่ายสายตาก้าวไปเผยให้เห็นว่าที่เธออยู่เป็นบ่อนพนันขนาดกลาง
        
       ในห้องกว้างมีโต๊ะพนันหลากชนิดกระจายอยู่ตั้งแต่ป๊อกเด้งไปจนถึงแบกการ่า คนเล่นมีทั้งคนรวยและชนชั้นกลาง ทุกคนหน้าดำคร่ำเครียด นพนภามองไปยังโต๊ะหนึ่งตาวาวแล้วก้าวไป
       
       ที่โต๊ะไพ่ มีชายวัย 40 ปีท่าทางผีพนันเข้าสิงกำลังเสียหมดหน้าตัก เจ้ามือกำลังรวบชิปดึงไป
       “โธ่โว๊ย วันนี้ทำไมถึงซวยอย่างงี้วะ จะซวยกว่านี้อีกไหมนี่ เว๊ย เฮีย” สมศักดิ์หมุนเก้าอี้จะลุกจากโต๊ะเห็นนพนภายืนจ้องอยู่ สมศักดิ์ผงะตกเก้าอี้รีบตะกายลุก “คุณนภา”
       “มาซุกหัวอยู่ที่นี่ คิดว่าหลบฉันพ้นหรือ”
       “โธ่ คุณนภา ผมไม่ได้หลบหน้า ที่ผมมาอยู่นี่ก็เพื่อหาเงินไปให้คุณนภาน่ะแหละ”
       “อุ๊ย เจริญแล้ว มาหาเงินในบ่อน ไงยะ แล้วได้พอกพูนขึ้นมากี่หมื่นกี่แสนแล้วล่ะ”
       เริ่มมีบรรดาชาวบ่อนมองดู นักเลงคุมบ่อนก็ขยับมา แต่มาดของนพนภาทำให้ยังไม่กล้าทำอะไร สมศักดิ์อับอายจนโกรธ เสียงแข็ง
       “ไม่ได้ มีแต่เสียยุบเสียยับ”
       “ก็แปลว่า แกไม่มีเงินมาใช้หนี้ฉัน”
       นพนภามีแววสมใจ สมศักดิ์ฮึดฮัด
       “ก็มันไม่มีจะให้ทำยังไง”
       “ทำยังไงหรือก็ง่ายๆ ก็แค่แกกับวงศาคณาญาติก็ขนของออกไปจากที่ได้แล้ว”
       “ไม่ ไม่ไป”
       “นี่แกจะลองดีกับฉันหรือ ฉันบอกไว้ก่อนนะใครคิดจะมาเอาเปรียบฉัน ฉันไม่มีวันปล่อยให้อยู่เป็นสุขหรอก”
       นพนภาตาวาว สมศักดิ์อึ้ง นักเลงคุมบ่อนก้าวมา
       “คุณนายครับ”
       “ทำไม”
       “คุณประพงส์ขอเชิญคุณด้านในครับ”
       
       ที่ห้องรับรองหรูหราราวห้องสวีทโรงแรมห้าดาว นพนภาก้าวมา นักเลงคุมบ่อน 2 คนตามมา นพนภามีท่าทีระแวดระวัง ที่โต๊ะทำงานหรูเห็นเก้าอี้พนักสูงหมุนมา ชายวัย 35 ปีแต่งตัวหรูเนี้ยบหน้าตาดีลุกขึ้นยืน เห็นร่างสูงสง่าก้าวมายิ้มต้อนรับนพนภา นพนภายิ้มตอบ
       “สวัสดีครับ คุณนพนภา ที่นี่ยินดีต้อนรับครับ”
       “นี่คุณรู้จักฉันด้วยหรือคะ”
       “ในแวดวงสังคมกรุงเทพฯ มีใครบ้างไม่รู้จักคุณนพนภา”
       “ก็เหมือนกับในแวดวง เอ้อ นักเล่น ไม่มีใครไม่รู้จักคุณประพงส์”
       “นี่ผมก็พยายามโลว์โปรไฟล์ที่สุดแล้วนะครับ เชิญนั่งก่อนครับ” ประพงส์พานพนภามานั่งลงที่ชุดรับแขกหลุยส์ “คุณนพนภาแวะมา มีอะไรให้ผมรับใช้”
       “ดิฉันขอโทษนะคะที่เข้ามา เอ้อ เสียงดังนิดหน่อยในบ่อน เอ๊ย ในที่ของคุณ”
       “ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องหนี้เรื่องสินผมเข้าใจดี”
       “ขอบคุณค่ะที่เข้าใจ” นพนภามองดูรอบๆ “ที่นี่ตกแต่งสวยจังนะคะ แต่ทำเลออกจะไกลไปหน่อย”
       “คุณนพนภามีอะไรแนะนำผมไหมล่ะครับ”
       “แหม เรื่องนี้คงต้องคุยกันยาวน่ะค่ะ”
       “ไม่ว่ายังไงผมก็ยินดีที่ได้รู้จักคุณนพนภา ต่อไปเราอาจได้ทำธุรกิจร่วมกัน”
       “ยินดีเช่นกันค่ะ ฉันเองก็มีเรื่องต้องอาศัยความชำนาญของคุณเหมือนกัน”
       นพนภายื่นมือมาให้ประพงส์จับ ประพงส์จับอย่างสุภาพ ประพงส์ยิ้มแต่ดวงตานั้นเย็นนิ่งราวอสรพิษ
       
       รัชนกนั่งพิมพ์งานอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่ง ปริมแต่งตัวฟู่ฟ่ายิ่งกว่าทุกวันเดินหน้าเข้มมานั่งลงที่โต๊ะนักรบ เลอลักษณ์ ฉกรรจ์นั่งคุยกันอยู่
       “ต๊าย วันนี้เพื่อนสาวสวยมาก”
       “หน้าวูบเหมือนยังกะคาบูกิ”
       “ชื่อเทรนด์ใหม่จากเกาหลีเหรอ”
       “อุ๊ยไม่ใช่ เป็นเทรนด์คลาสสิคจากญี่ปุ่น” นักรบ เลอลักษณ์ ฉกรรจ์กลั้นหัวเราะ “นี่ครีมตัวใหม่ที่ให้ฉันทดลองใช้น่ะ เห็นผลเกินคาด”
       “อ๋อ ครีมน้ำแตกซ่าน”
       “จริงนะฮะ ใช้แล้วผัวรักผัวหลง”
       “หลงไปที่อื่น บ้านช่องไม่กลับหรือเปล่า”
       สามนางหัวเราะกันอีก ปริมค้อนขวับทั้งที่ปกติคงด่าแล้ว
       “ครีมนี่ ใช้ไปแค่วันเดียว เมื่อวานจู่ๆ คุณกิจก็ไปส่งฉันถึงบ้าน ทั้งๆ ที่บ้านอยู่คนละทิศคนละทาง ห่างกันตั้งโยชน์”
       “อ้าว ก็เมื่อวานคุณกิจไปงานศพแถวนั้นไม่ใช่หรือยะ”
       “หาเหตุมากกว่า”
       “ถ้าเชื่อแบบนั้นแล้วมีความสุขก็ตามสบายเถอะค่ะ”
       “คุณกิจคงตาสว่างแล้วว่าใครน่ะ มีคุณค่าจริงๆ”
       ปริมอยู่ในภวังค์รัก รัชนกเหลือบมองแล้วยิ้มประหลาด ดวงตาแพรวพราว
       
       ปริมประจงเติมหน้าอยู่หน้ากระจก ห้องส้วมเปิดออกรัชนกออกมา
       “อุ๊ย พี่ปริม”
       “อ้อ” ปริมเชิดใส่ รัชนกก้าวมาล้างมืออย่างขลาดๆ เหลือบมองดูปริม ลังเล แล้วตัดสินใจพูด
       “พี่ปริมคะ”
       “อะไร”
       “นกอยากขอโทษพี่ปริม เรื่องที่นกโกหกวันนั้น เรื่องผ.อ.กับพี่ตา”
       “ฮึ แล้วจะมาขอโทษอะไรฉันป่านนี้ยะ”
       “ก็นกไม่สบายใจเลยค่ะที่โกหก”
       “ต๊าย นางงามสามมงกุฎ”
       “แต่ว่าพี่ปริมอย่าพูดไปนะคะ นกว่าเรื่องนี้คงจบลงด้วยดีน่ะค่ะ พี่ตากับผ.อ.เลิกยุ่งเกี่ยวกันแล้ว พี่ตาตาสว่างแล้ว”
       รัชนกยิ้มแย้ม พูดดี ทำดี
       “ฮึ”
       “นี่พี่ตาก็ทำท่าว่าจะหันไปคบคุณกิจใหม่”
       “อะไร นี่ก็ห่างกันเลิกไปไหนมาไหนด้วยกันแล้วไม่ใช่หรือ”
       “ไม่รู้ซีคะ แต่พี่ตาบอกนกเองว่าเธอจะสานสัมพันธ์กับคุณกิจใหม่ คุณกิจเองก็คนรุ่นใหม่ไม่สนใจเรื่องที่แล้วไปแล้วค่ะ”
       
       ปริมหน้าเย็นชาหมุนลิปสติกเก็บ รัชนกยิ้มตาแป๋ว
        

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
แรงเงา ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
แรงเงา ตอนที่ 17
แรงเงา ตอนที่ 16
แรงเงา ตอนที่ 15
แรงเงา ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 9 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 9 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014